Merhum torunumun mezuniyet balosu gecesinde, o hiç gidemediği için onun elbisesini giydim. Ancak elbisenin astarında bir şey beni sürekli dürttüğünde, Güliz’in ölmeden önce sakladığı bir mektup buldum; içindeki sözler, onun son haftaları hakkında bildiğimi sandığım her şeyi değiştirdi.

Torunumun mezuniyet elbisesi, cenazesinden bir gün sonra eve ulaştı.

Güliz’i kaybetmenin en zor kısmını atlattığımı sanıyordum ama kapımın önündeki o kutuyu görmek kalbimi bir kez daha paramparça etti.

Gözyaşları içinde kutuyu aldım. İçeri taşıyıp mutfak masasına koydum ve sonra sadece ona bakakaldım.

On yedi yıl.

Güliz, on yedi yıl boyunca benim bütün dünyam olmuştu. Anne ve babası, yani oğlum Davut ve gelinim Leyla, Güliz henüz sekiz yaşındayken bir trafik kazasında ölmüşlerdi.

Torunumun mezuniyet elbisesi cenazesinden bir gün sonra geldi.

Ondan sonra sadece ikimiz kalmıştık.

İlk ay her gece ağladı. Yatağının kenarına oturur, o uyuyana kadar elini tutardım.

O günlerde dizlerim müthiş ağrırdı ama bir kez bile şikayet etmedim.

Kazadan yaklaşık altı hafta sonra bir sabah bana, “Merak etme anneanne,” dedi. “Her şeyi birlikte çözeceğiz.”

Henüz sekiz yaşındaydı ve beni teselli etmeye çalışıyordu.

Ondan sonra sadece ikimizdik.

Gerçekten de çözdük. Yavaş, kusurlu bir süreçti ama birlikte başardık.

Ve onu da kaybetmeden önce dokuz yılımız daha oldu.

Doktor bana, “Kalbi duruvermiş,” demişti.

“Ama o daha on yedisindeydi!”

İçini çekti. “Bazen fark edilmemiş bir ritim bozukluğu olduğunda böyle şeyler yaşanabiliyor. Stres ve yorgunluk riski artırabilir.”

Onu da kaybetmeden önce dokuz yılımız daha oldu.

Stres ve yorgunluk.

Sonrasında uzun süre bunu düşündüm. Stresli mi görünüyordu? Yorgun mu geliyordu gözüme?

Öldüğünden beri her gün, her saat kendime bu soruları sormuştum. Ve her seferinde elim boş kalmıştı.

Bu da bir şeyleri kaçırdığım anlamına geliyordu.

Onu koruyamadığım, ona yetemediğim anlamına geliyordu.

Kutuyu nihayet açtığımda zihnimde taşıdığım düşünce buydu.