Annesinden kurtulmaya çalışan bir kadın, onu yol kenarında bırakıp çekip gitti.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Annesinden kurtulmaya çalışan bir kadın, onu yol kenarında bırakıp çekip gitti. Ancak kızı, çok yakında neler olacağını hayal bile edemezdi. 😱😮

: Kadın pencerenin önünde durmuş, uzun zamandır hiçbir şeyin değişmediği avluya bakıyordu. Aynı ağaçlar, aynı banklar, onu fark etmeden geçen aynı insanlar. Tam o anda kızı odaya girdi. — Anne, hazırlan, dedi neredeyse duygusuz bir şekilde. — Seni dinlenmeye götürüyorum. Ortam değişikliğine ihtiyacın var. Yaşlı kadın ona şaşkınlıkla baktı, ama gözlerinde umut parladı. Uzun zamandır kızından iyi bir söz duymamıştı. — Gerçekten mi? Nereye gidiyoruz? diye sessizce sordu. — Görürsün, diye kısa cevap verdi kızı. Yaşlı kadın yavaşça eşyalarını toplamaya başladı. Kıyafetlerini dikkatlice katlıyordu, sanki hata yapmaktan korkuyordu. İçten içe bunun gerçekten bir ilgi olduğuna inanmak istiyordu. Bir saat sonra yoldaydılar. Önce her şey tanıdıktı — şehir, trafik ışıkları, bilinen sokaklar. Ama sonra evler kayboldu, yol ıssızlaştı, etrafta sadece tarlalar ve seyrek ağaçlar kaldı. — Gerçekten oraya mı gidiyoruz? Burası dinlenilecek bir yere benzemiyor… Kızı direksiyonu daha sıkı tuttu. — Anne, sadece sus olur mu? Bundan sonra arabada sessizlik oldu. Bir süre sonra araba neredeyse boş bir yola saptı. Ne araba vardı ne insan. Sadece ufka uzanan uzun bir yol. Birden kızı sertçe durdu. — İn aşağı, dedi soğuk bir sesle. Yaşlı kadın donup kaldı. — Ne? Neden? — Dedim ki, in aşağı. — Kızım… anlamıyorum… — Yeter! diye sertçe sözünü kesti. — Artık dayanamıyorum. Bana sadece yük oluyorsun. — Lütfen… beni burada bırakma… Ama kızı çoktan kapıyı açmış, kolundan tutmuş ve onu dışarı itmişti. — Affet beni ama böylesi daha iyi, dedi ona bakmadan. Kapı çarparak kapandı. Araba hızla uzaklaştı. Yaşlı kadın boş yolun ortasında tek başına kaldı. Rüzgâr beyaz saçlarını savuruyor, elleri titriyor, gözleri yaşlarla doluyordu. — Tanrım… neden?.. diye fısıldadı. Ama kızı, çok yakında başına neler geleceğini hayal bile edemezdi. 🥲😮

: Yaşlı kadın, kızının arabası virajın arkasında tamamen kaybolana kadar yol kenarında uzun süre bekledi. Önce sadece uzaklara baktı; sanki her şey bir hata olmuş da kızı birazdan geri dönecekmiş gibi umut ediyordu. Ama dakikalar geçti, yol boş kaldı. Sonra cebinden yavaşça eski bir telefon çıkardı. Ellerı titriyordu, ama yine de numarayı çevirdi. — Alo… dedi sessizce, sesini kontrol etmeye çalışarak. — Benim… yardıma ihtiyacım var… Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu, sonra ses ciddileşti. — Teyze? Neredesiniz? Ne oldu? Her şeyi hemen anlatmadı. Sadece bulunduğu yeri söyledi ve alçak sesle ekledi: — Yalnızım… yoldayım… Henüz kırk dakika sonra yanında pahalı bir araba durdu. İçinden resmi giyimli bir adam indi — yıllardır görmediği yeğeni. Hızla yanına geldi, omuzlarından nazikçe tuttu ve gözlerinin içine baktı. — Bunu kim yaptı? Yaşlı kadın gözlerini yere indirdi ve güçlükle duyulacak şekilde söyledi: — Kızım… Adam hiçbir şey söylemedi, sadece kısa bir şekilde başını salladı; sanki kararını çoktan vermişti. Aynı akşam sıcak bir evde, elinde bir fincan sıcak çayla oturuyordu. Uzun zaman sonra ilk kez yanında ona saygıyla bakan insanlar vardı, öfkeyle değil. Yeğeni gereksiz sorular sormadı, ama ertesi gün bir avukat geldi. Belgeler doğrudan masaya serildi. Yaşlı kadın uzun süre kâğıtlara baktı; sanki tüm hayatını, yaşadığı her günü, kızı için yaptığı her fedakârlığı hatırlıyordu. — Emin misiniz? diye sakince sordu avukat. Başını kaldırdı. O anda gözlerinde ne korku vardı ne de tereddüt. — Evet… artık eminim. İmzasını sakin ve düzgün şekilde attı. Birkaç gün sonra evine geri döndü. Ama artık yalnız değildi ve arabadan atılıp unutulabilecek kadın da değildi. Aynı gün kapı sertçe açıldı. Eşikte kızı valizlerle duruyordu; öfkeli ve her şeyin hâlâ kendisine ait olduğundan emindi. — Anne, neredeydin? Ben zaten bunun ne olduğunu hiç anlamadım… Evde yabancı insanları görünce sustu. Yeğeni sakin şekilde öne çıktı. — Eşyalarınızı toplayıp gitmeniz daha iyi olur, dedi sakin bir sesle. — Burası benim evim! Siz de kimsiniz?! diye sertçe karşılık verdi kızı. Adam belgeleri ona uzattı. — Artık değil. Kadın kâğıtları kaptı, göz gezdirdi… ve bembeyaz kesildi. — Bu… bir hata… anne, sen bunu yapamazdın… Yaşlı kadın yavaşça yaklaştı. Şimdi ona, kızının bir zamanlar o yolda kendisine baktığı kadar sakin bakıyordu. — Yapabilirdim, dedi sessizce. — Ve yaptım. — Ama ben nereye gideceğim? diye sesi kırıldı kızının. Yaşlı kadın bir an ona baktı… sonra cevap verdi: — Beni bıraktığın yere.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.