Serkan bunu öğrendiğinde çıldırdı. Bana ağza alınmayacak laflar etti. Düğüne gelmedi.
Umrumda değildi. Önemli olan tek şey çocuklarımdı.
Ama tören bittiğinde ve sonunda Pehlivan Bey’in evine vardığımızda… her şey değişti.
İçeri adım attığımız ve kapının arkamızdan kapandığı, karı koca olarak ilk kez yalnız kaldığımız o an bana döndü ve şöyle dedi—
“Artık geri dönüş olmadığına GÖRE, seninle neden evlendiğimi nihayet söyleyebilirim.”…Hayatımın en büyük hatası mıydı, yoksa en doğru kararı mı verdiğimi hâlâ bilmiyorum. Bildiğim tek şey, o gün nikâh masasına otururken kalbimde mutluluk değil, korku vardı.Eski kocam Serkan ile tanıştığımda çok gençtim. Bana kendimi dünyanın en değerli insanı gibi hissettiriyordu. Çalışıyordum, kendi ayaklarımın üzerinde durabiliyordum ama o sürekli bana aynı şeyi söylüyordu:”Sen çalışmak zorunda değilsin. Ben sana da çocuklarımıza da bakarım.”İlk başlarda karşı çıktım. Kendi gelirimi kaybetmek istemiyordum. Ancak zamanla beni ikna etti. Oğlumuz doğdu, ardından kızımız dünyaya geldi. Hayatım tamamen çocuklarımdan ibaret oldu.Fakat yıllar geçtikçe Serkan değişmeye başladı.Önce ilgisini kaybetti. Sonra eve geç gelmeye başladı. Daha sonra da başka bir kadın olduğunu öğrendim.Boşanma süreci kısa sürdü ama etkileri yıllarca devam etti. Çocukların velayeti bende kaldı. Serkan ise zamanla nafaka ödememeye başladı. Sürekli bahaneler üretiyor, çocuklarını görmek için verdiği sözleri tutmuyor, maddi destek sağlamaktan kaçıyordu.Bir noktadan sonra faturaları ödemekte zorlanmaya başladım. İş hayatından yıllarca uzak kaldığım için düzgün bir iş bulamıyordum. Çocuklarımın ihtiyaçları her geçen gün artıyordu.Tam o dönemde beklenmedik bir kişi hayatıma yeniden girdi.Serkan’ın babası Hasan Bey.Boşanma boyunca bana her zaman saygılı davranmıştı. Torunlarını çok seviyordu. Çocukların ihtiyaçlarını gizlice karşılıyor, okul masraflarına yardım ediyordu.Bir gün beni kahve içmeye davet etti.Masaya oturduğumuzda yüzü her zamankinden daha ciddiydi.”Çocuklar için endişeleniyorum,” dedi.Ben de aynı endişeyi taşıdığımı söyledim.Ardından beklemediğim bir şey söyledi.”Seninle evlenmek istiyorum.”Elimdeki fincan neredeyse yere düşecekti.Şaka yaptığını düşündüm.Yapmıyordu.Ona bunun imkânsız olduğunu söyledim. İnsanların ne düşüneceğini, çocukların nasıl etkileneceğini anlattım.Ama Hasan Bey kararlıydı.Aylar boyunca konuşmaya devam ettik.Sonunda beni ikna eden şey aşk değildi.Çocuklarımdı.Onların geleceğiydi.