Onların güvenliğiydi.Ve böylece nikâh günü geldi.Nikâh boyunca herkesin gözlerinde aynı soruyu gördüm.”Neden?”Kimse yüksek sesle sormuyordu ama herkes merak ediyordu.Tören bitti.Misafirler dağıldı.Akşam eve geldik.Kapı kapandı.Sessizlik çöktü.Hasan Bey bana döndü.Uzun süre hiçbir şey söylemedi.Sonra gözlerimin içine bakarak şu cümleyi kurdu:”Artık geri dönüş olmadığına göre, seninle neden gerçekten evlendiğimi söyleyebilirim.”Kalbim hızla çarpmaya başladı.Söyleyeceklerinden korkuyordum.Belki yıllardır gizlediği bir duygu vardı.Belki başka bir planı vardı.Belki de hayatımı altüst edecek bir şey açıklayacaktı.Ama söylediği şey bunların hiçbiri değildi.Derin bir nefes aldı.Sonra yavaşça konuştu.”Ben bunu senin için yapmadım.”O an yüzümün rengi değişti.”Çocuklar için yaptım.”Devam etti:”Serkan’ın son yıllarda yaptığı hataları gördüm. Sorumluluklarından nasıl kaçtığını gördüm. Torunlarımın geleceğinin tehlikeye girdiğini gördüm. Eğer bir şey yapmazsam onların dağılacağını biliyordum.”Bir süre sustu.Sonra gözleri doldu.”Ben yaşlı bir adamım. Hayatımın büyük kısmını yaşadım. Ama torunlarımın geleceğini kurtarmak için elimden gelen son şeyi yapmak istedim.”O gece saatlerce konuştuk.Bana yıllardır biriktirdiği belgeleri gösterdi.Çocuklar için oluşturduğu eğitim fonlarını…Onların geleceği için yaptığı planları…Benden habersiz ödediği okul masraflarını…Ve torunlarının üniversite eğitimine kadar düşünülmüş ayrıntıları…İlk kez o gece onun neden böyle bir karar aldığını gerçekten anladım.Bu bir aşk hikâyesi değildi.Bu bir fedakârlık hikâyesiydi.