Kapı yeniden yumruklandı.

Bu aslında bir vurma değildi.

Bir gösteriydi. İnsanların, gerçekte ne olduğunu bile bilmeden komşuların perdeleri aralamasını, bir taraf seçmesini istediklerinde kullandıkları türden yüksek sesli, açık avuç içiyle yapılan bir yumruklamaydı. Perdenin arkasında, çıplak ayakla, sabahlığıma öyle sıkı sarınmış bir halde duruyordum ki kendimi zırh kuşanmış gibi hissediyordum. Salon hâlâ yapıp da içmeyi unuttum kahvenin hafif kokusuyla kaplıydı. Dışarıda, Lütfiye Hanım hâlâ olay çıkarıyordu.

“Oğlum her şeyi kendi ödedi!” diye bağırıyordu. “Her şeyi! Bu kadın tekin değil! Çocuğu kendi evine almadı!” Polislerden biri rahatsız görünüyordu. Genç olanı ise kapıya öyle bir bakıyordu ki, sanki bu sirkle uğraşmak yerine kayıp bir bisiklet vakasına gönderilmiş olmayı diler gibiydi.

Kapıyı sadece zincirin izin verdiği ölçüde açtım. “Günaydın,” dedim. Yaşlıca olan, göbekli, yorgun ama nazik gözleri olan polis memuru şapkasının kenarına dokundu. “Meryem Salıcı siz misiniz?” “Evet.” “Bir aile içi huzursuzluk ihbarı aldık.” “Aile içi huzursuzluk mu?” diye tekrarladım. Arkasında, Lütfiye Hanım iki elini birden göğe doğru kaldırdı. “İşte itiraf ediyor! Bu kadın deli! Oğlum Antalya’da çalışıyor, bu da onun evine çöktü!” Ona dikkatlice baktım. Sabahın dokuzunda boynunda inciler vardı. İnciler. Ruj. Ütülü bir bluz. Kolunun altına sıkıştırılmış bir çanta. Gerçekten endişeli bir anne buraya terliklerle ve darmadağın saçlarla gelirdi. Lütfiye Hanım bir seyirci kitlesine hitap etmek için giyinmişti. Fark ettiğim ilk faydalı şey buydu. İkincisi ise arkasındaki sokaktan yavaşça dönen siyah arazi aracıydı. Rıza’nın arabası. Mideme kramplar girmedi. Aksine, taş kesildim. Eve panik içinde koşturarak gelmemişti. Destek kuvvetlerle gelmişti. “Size tapu belgelerini gösterebilirim,” dedim polislere. “Ev bana ait. Evlenmeden önce aldım. Kredisini ben ödedim. Tapu sadece benim üzerime.” Genç polis gözlerini kırpıştırdı. Lütfiye Hanım yarım saniyeliğine bağırmayı kesti. Sonra arabanın kapıları açıldı. Önce Rıza indi.