15 yaşındaki kızımızın cenazesinin

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Yatağın altında, uzun zamandır ihmal edilmiş ve tozlanmış bir köşede, on yıllarca saklanmış sırları barındırıyor gibiydi tahta bir kutu vardı. Yüzeyi pürüzlüydü, zamanın izleriyle doluydu. Çocukluk oyunlarının ve sessiz ihmalin izlerini taşıyan hafif çizikler vardı üzerinde. Menteşeler hafifçe paslanmıştı, sanki daha önce şiddetle korudukları şeyi açığa çıkarmak istemiyorlarmış gibi dokunuşuma direniyorlardı. Kalbim göğsümde çılgıca çarpıyordu, her atış odanın sessizliğinde yankılanıyordu. Havada hafifçe eski tahta, toz ve daha soyut bir şey kokuyordu – bir zamanlar o mekânda var olmuş birinin silik hatırası. Kutuyu dışarı çekerken, döşeme tahtalarına sürtünme sesi alışılmadık derecede yüksek geldi ve bir an için evin kendisinin nefesini tuttuğunu düşündüm. Yatağın yanına diz çöktüm, ellerim titreyerek kapağı kaldırdım. İçeride bulduğum şey tam anlamıyla bir vahiy niteliğindeydi — kızımın özenle inşa ettiği gizli bir dünya, bildiğimi sandığım hayatın yanında sessizce yaşanan gizli bir yaşam. Kutu küçüktü, ancak içeriği duygu ve anlam bakımından çok zengindi; her bir eşya özenle katlanmış, korunmuş ve niyetle işlenmişti. İlk olarak, kağıttan yapılmış turnaları fark ettim . Her biri titizlikle katlanmış, sanki sırayla bir hikaye anlatmayı bekliyorlarmış gibi dizilmiş düzinelerce turna kuşu vardı. Turnalar küçük, narin ve renk bakımından çeşitlilik gösteriyordu; bazıları soluk pastel tonlarda, diğerleri canlı ve cesur renklerdeydi; her biri eşsizdi, sanki aralarındaki farklılıklar onun kişiliğinin ve duygularının inceliklerini yansıtıyordu. Kanatlarına küçük el yazısı notlar iliştirilmişti, mürekkep yıllar geçmesine rağmen solmamıştı. İlk turnayı elime aldığımda, sanki geçmişten gelen bir fısıltıyı tutuyormuş gibi hissettim. İlk notta şöyle yazıyordu: “Keşke annem dünyayı benim gözlerimle görebilseydi, en azından bir günlüğüne bile olsa.” Göğsümde bir sızı hissettim, bu onun böylesine sessiz, özel bir şekilde gizlenmiş kırılganlığını ifade etmesine duyduğum üzüntü ve hayranlığın bir karışımıydı. Bir başka yazıda ise şöyle yazıyordu: “Babam mesafeli görünüyor. Her şeye rağmen onu ne kadar çok sevdiğimi bilmesini isterdim.” Bu sözler, yıllarca dile getirilmeyen duyguların ağırlığıyla beni derinden etkiledi ve kızımın duygularını sessizce taşıdığını, bizi mücadelesinin derinliğinden koruduğunu, aynı zamanda bulmamız için ince ipuçları bıraktığını fark ettim. Özenle yerleştirilmiş turnaların altında , deri kapağı kenarları yıpranmış, sayfaları zamanla sararmış ve kullanımdan dolayı yumuşamış, eskimiş bir günlük duruyordu. Kitabı açtığımda, yaptığı eskizlerin ve karalamaların samimiyeti beni hemen etkiledi. Bazıları neşeliydi: çiçekler, hayvanlar ve meraklı, yaratıcı bir zihnin izlerini taşıyan desenler. Diğerleri ise sadelikleriyle insanı derinden etkiliyordu; kalabalık bir odada yalnız başına duran küçük bir figür, çizimin çizgileri kasıtlı olarak minimal tutulmuş ancak derin bir yalnızlığı ifade ediyordu. Ailemizin özenle çizilmiş eskizleri vardı, ancak kendi figürünün üzerinde bir soru işareti varmış gibiydi; sanki sanatta bile, nereye ait olduğunu ve büyük resmin neresine uyduğunu sorguluyordu. Her sayfa onun iç dünyasına bir yolculuktu. Hayallerini, umutlarını ve kaygılarını kalem ve mürekkebin özenli vuruşlarıyla resmedilmiş olarak gördüm. Keşfetmek istediği hayali dünyaların listeleri, ideal benliği hakkında yazdığı küçük hikayeler ve yaşayabileceği gelecekteki maceraların küçük taslakları vardı. Ancak neşeli ve umut dolu anların arasına, sevgi dolu bir evde bile onu ağırlaştıran yalnızlığın, yani acının izleri de belirgin bir şekilde girmişti.

: Bir yazı beni tamamen dondurdu. Ölümünden sadece birkaç gün önce yazdığı son yazıydı . Kelimeleri yüksek sesle okurken ellerim titriyordu, her heceyi göğsüme bastıran elle tutulur bir ağırlık gibi hissediyordum: “Umarım annem ve babam bunları bulur ve anlarlar. Kendimi yalnız hissettim ama aynı zamanda sevildiğimi de hissettim ve beni ayakta tutan da buydu. Keşke onlara anlatabilseydim.” Duygularının yoğunluğunu, kabullenme ve pişmanlığın karışımını hissedebiliyordum ve hem tanıdık hem de yeni bir keder beni sardı; sadece yokluğu için değil, çok uzun süredir devam eden sessizlik için de bir kederdi bu. O, yaşadığı zorlukları kendi içinde saklamış, anlamayacağımızı düşündüğü acılardan bizi korumuştu; yine de, kendi sessizliğinde, takip etmemiz için bir harita, küçük itiraflar ve yürekten gelen gerçeklerden oluşan bir iz bırakmıştı. Saatlerce orada oturdum, günlüğün sayfalarını çevirdim, her bir turnayı yerinden kaldırdım ve kendimi onun varlığının tamamına kaptırdım. Renklerin desenleri, özenle katlanmış kıvrımlar, minik notlar; hepsi zaman içinde süren bir diyalogdu, farkında bile olmadığım gizli bir konuşmaydı. Sessizlikte onun sesini duyabiliyordum, özlem, korku ve sevgiyle yoğrulmuş bir fısıltı. Sonunda kocam da bana katıldı. O sırada benim fark etmediğim bir şekilde, önemli bir şeyin olup bittiğini hissetmişti. Arkamda durarak omzuma elini koydu ve birlikte kutunun içindekileri incelemeye başladık. Elindeki vincin resmini aldı ve üzerindeki notu yüksek sesle, sesi yumuşak ve titrek bir şekilde okudu; gözlerinin de benim gibi acı, hayranlık ve şaşkınlık karışımıyla dolduğunu gördüm. Her bir eşyayı birlikte inceledikçe, onun iç dünyasının bir portresini oluşturmaya başladık . Turnalar, günlük, çizimler; hepsi de direnç ve karmaşıklığın öyküsünü anlatıyordu. Yalnızlığının farkındaydı, yine de derin bir sevgi ve minnettarlık duygusu beslemişti. Sesli olarak ifade edecek kelimeleri bulamasa bile, onu görmemizi istiyordu. Onun yaratıcılığı, zekası ve duyarlılığı, o kutunun içinde sessizce saklı kalmış, bir gün onları anlayabileceğimiz günü bekliyordu. Bazı sayfalar bizi gözyaşları içinde güldürdü: kendi kendine yazdığı küçük şakalar, komik isimler verdiği hayali hayvan çizimleri, sevdiği şarkıların listeleri ve hiç paylaşmadığımız maceralara dair küçük planlar. Diğer sayfalar yüreklerimizi burktu: boş odaların, gölgeli figürlerin ve yaşına göre çok ağır yükler taşıyan bir çocuğun dile getirilmeyen kaygılarının tasvirleri. Tüm bunların ötesinde, kutu gözden kaçırdığımız bir gerçeği ortaya çıkardı: karşılaştığı zorluklara rağmen, her zaman bizimle bağlantı kurmaya, anlaşılmaya ve bizi sevmeye çalışmıştı. Onun bu gizliliğinin bir tür ilgi göstergesi olduğunu , bizi endişeden korumanın, duygularının yoğunluğuyla tek başına başa çıkmanın bir yolu olduğunu anladık . Bu keşif hem tatlı hem de acıydı: Geri alamadığımız acı için üzüntü, ama sonunda onun iç dünyasının derinliğine tanık olma fırsatı için de minnettarlık. Bu, onun ne kadar düşünceli olduğunun bir kanıtıydı ve üzüntü içinde bile, onunla son bir kez derin bir bağ kurmamıza olanak sağladı. Gece çöktüğünde ve odada fısıltılı seslerimiz ve ara sıra duyulan kağıt hışırtıları dışında hiçbir şey kalmadığında, bir karar verdik. Kutunun içindekileri saklamayacak ya da unutmak için bir kenara koymayacaktık. Bunun yerine, onları kıymetlendirecektik ; onun hikayesini, hayallerini, mücadelelerini ve sevgisini koruyacaktık. Turnalar atılmayacaktı; günlük rafa kaldırılmayacaktı. Onlar, şimdiye kadar fark etmediğimiz şekillerde hayatlarımıza dokunan kalbinin, sesinin ve varlığının hatırlatıcıları olarak kalacaktı. Onun notlarını birbirimizle paylaşırken, neredeyse saygıyla, alçak sesle konuştuk. Güldük, ağladık ve onun bilgeliğine ve yaratıcılığına hayran kaldık. Her bir turna kuşu bir sembol, her bir günlük girişi ise yokluğunun yarattığı sessizliğin üzerindeki bir köprü oldu. O saatlerde, sanki bize ikinci bir şans verilmiş gibi hissettim; kızımızdan son bir hediye; onun kalbini gerçekten tanıma, düşüncelerinden ders çıkarma ve anısını niyet ve sevgiyle yaşatma şansı. Odayı terk ettiğimizde, tahta kutu yatağın üzerinde açık duruyordu; hayatının küçük bir sığınağıydı adeta. İçindekiler bizimle kalacak, kederimizde bize rehberlik edecek ve bundan sonra aldığımız her kararda onun ruhunu yaşatmamıza yardımcı olacaktı. Hayatının, trajik bir şekilde kısa olsa da, karmaşıklık, hayal gücü ve cesaretle dolu olduğunu anladık. Ve kutunun sağladığı sessiz tefekkürde, onu tam anlamıyla onurlandırmanın bir yolunu bulduk – acıyı silerek değil, deneyiminin bütünlüğünü, bize bıraktığı söylenmemiş mesajları ve her zaman her şeyin merkezinde olan kalıcı sevgiyi kucaklayarak. Sonraki haftalar ve aylarda, kutu bizim için bir mihenk taşı haline geldi. Keder çok ağırlaştığında, onun sözlerinin sürekliliğinden ve anılarımızdaki varlığının kalıcılığından teselli bularak, kutuyu tekrar ziyaret ettik. Hikayesinin bilinmesini ve anlaşılmasını sağlamak için içeriğini aile üyeleriyle paylaştık. Bu, yaşayan bir anıt haline geldi ; onun hayatını kendi hayatımıza entegre etmemize, mücadelelerinden ders çıkarmamıza ve ailemizde onun düşünceli ve duygusal zekâ mirasını sürdürmemize olanak sağladı. Zamanla, ilk keder acısı hafiflemeye başladı ve yerini daha sakin, düşünceli bir hüzne bıraktı; bu hüzne minnettarlıkla iç içe geçmişti. Bize iç dünyasına dair bu kısa bakışı bıraktığı için minnettarız; katlanmış kağıtlar ve çizimler şeklinde bile olsa sesinin bize ulaşabildiği için minnettarız; ve onun öyküsünü koruma ve onurlandırma görevini bize emanet ettiği için minnettarız.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.