Eski Koca Babasıyla Evlilik

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Çocuklarımın benden alınmasını engellemenin tek yolunun kayınpederimle evlenmek olduğuna inanmıştım. Ancak tören biter bitmez, teklifinin ardındaki gerçek nedeni açıkladı; bu neden, anladığımı sandığım her şeyi sorgulamama sebep oldu. 30 yaşındayım, 33 yaşındaki eski kocam Selim’den iki çocuğum var. Oğlum Can yedi, kızım Leyla ise beş yaşında. Boşanmadan sonra hayatımdaki tek dayanağım onlardı. Selim ile ilk tanıştığımızda bana ve çocuklara bakacağına dair söz vermişti. Beni işimden ayrılmaya ikna etmiş, evde çocuklarla ilgilenmenin gerçek bir ailenin gereği olduğunu söylemişti. Ona güvenmiştim. O zamanlar bu doğru geliyordu. Fakat zamanla işler değişti. Sohbetlerimiz kısaldı. Artık kararlara dahil edilmiyordum. Onun hayat arkadaşı olmaktan çıkıp, sadece aynı mekanda… var olan birine dönüştüm. Sonunda Selim bunu gizlemeye gerek bile duymadı. Bir gece mutfakta, “Bensiz hiçbir şeyin yok,” dedi. “Ne bir işin ne de birikimin. Çocukları alacağım ve seni onların hayatından sileceğim.” “Çocuklarımı bırakmıyorum!” Önemsemiyormuş gibi omuz silkti. “Göreceğiz.” İşte o an, bunun artık düzeltebileceğim bir şey olmadığını anladım. Bana arkasını dönmeyen tek bir kişi vardı: Selim’in babası Hamdi Bey. Hamdi Bey sessiz, gözlemci bir duldu. Torunlarının doğum günlerine Selim’den daha çok gelirdi. Onlarla yere oturur, söyledikleri gerçekten önemliymiş gibi onları dinlerdi. Birkaç yıl önce hastalandığımda, hastanede yanımda kalan kişi kayınpederimdi. Selim bir kez geldi, Hamdi Bey ise her gün. Ben yapamadığımda çocuklarla bile o ilgilendi. Bir şekilde… tek desteğim o olmuştu. Sonunda her şey çöktüğünde —Selim eve başka bir kadını getirip benden gitmemi istediğinde— gidecek başka yerim yoktu. Annem babam yok, akrabam yok. Yetimhanede büyüdüm. Çocuklarımı bırakmayı reddettim. Toplayabildiğim her şeyi topladım ve Hamdi Bey’in evine sürdüm. Önceden aramadım.

: Çocuklarımın benden alınmasını engellemenin tek yolunun kayınpederimle evlenmek olduğuna inanmıştım. Ancak tören biter bitmez, teklifinin ardındaki gerçek nedeni açıkladı; bu neden, anladığımı sandığım her şeyi sorgulamama sebep oldu. 30 yaşındayım, 33 yaşındaki eski kocam Selim’den iki çocuğum var. Oğlum Can yedi, kızım Leyla ise beş yaşında. Boşanmadan sonra hayatımdaki tek dayanağım onlardı. Selim ile ilk tanıştığımızda bana ve çocuklara bakacağına dair söz vermişti. Beni işimden ayrılmaya ikna etmiş, evde çocuklarla ilgilenmenin gerçek bir ailenin gereği olduğunu söylemişti. Ona güvenmiştim. O zamanlar bu doğru geliyordu. Fakat zamanla işler değişti. Sohbetlerimiz kısaldı. Artık kararlara dahil edilmiyordum. Onun hayat arkadaşı olmaktan çıkıp, sadece aynı mekanda… var olan birine dönüştüm. Sonunda Selim bunu gizlemeye gerek bile duymadı. Bir gece mutfakta, “Bensiz hiçbir şeyin yok,” dedi. “Ne bir işin ne de birikimin. Çocukları alacağım ve seni onların hayatından sileceğim.” “Çocuklarımı bırakmıyorum!” Önemsemiyormuş gibi omuz silkti. “Göreceğiz.” İşte o an, bunun artık düzeltebileceğim bir şey olmadığını anladım. Bana arkasını dönmeyen tek bir kişi vardı: Selim’in babası Hamdi Bey. Hamdi Bey sessiz, gözlemci bir duldu. Torunlarının doğum günlerine Selim’den daha çok gelirdi. Onlarla yere oturur, söyledikleri gerçekten önemliymiş gibi onları dinlerdi. Birkaç yıl önce hastalandığımda, hastanede yanımda kalan kişi kayınpederimdi. Selim bir kez geldi, Hamdi Bey ise her gün. Ben yapamadığımda çocuklarla bile o ilgilendi. Bir şekilde… tek desteğim o olmuştu. Sonunda her şey çöktüğünde —Selim eve başka bir kadını getirip benden gitmemi istediğinde— gidecek başka yerim yoktu. Annem babam yok, akrabam yok. Yetimhanede büyüdüm. Çocuklarımı bırakmayı reddettim. Toplayabildiğim her şeyi topladım ve Hamdi Bey’in evine sürdüm. Önceden aramadım. Ama vardığımızda kapıyı açtı, çocuklara ve bana baktı ve kenara çekildi. Soru sormadı. O gece çocuklar uyuduktan sonra Hamdi Bey’in mutfak masasında oturmuş düşünmeye çalışıyordum. “Hiçbir şeyim yok,” dedim. “Oğlun buna emin oldu.” Hamdi Bey karşıma oturdu. “Çocukların var,” dedi. “İşte onun almaya çalıştığı da bu.” Hemen cevap vermedi. Sonra hiç beklemediğim o şeyi söyledi. “Kendini… ve çocukları korumak istiyorsan… Benimle evlenmelisin.” Gözlerimi ona diktim. “Bu hiç komik değil.” “Şaka yapmıyorum.” “Ama bunun bir mantığı yok.” “Hukuken var. Onları evlat edinmek için başvurabilirim.” Başımı salladım. “Hamdi Bey, siz 67 yaşındasınız.” “Sen de onların annesisin. Önemli olan bu.” Boşanma uzun sürmedi. Savaşacak param yoktu ve her şey zaten Selim’in lehine kurgulanmıştı. Dokuz yıllık evliliğin sonunda elimde neredeyse hiçbir şey kalmamıştı. Bir şey hariç. Mahkeme, çocukların Hamdi Bey’in evinde kalmasına izin verdi, çünkü ben de orada yaşıyordum. Her şey demek değildi ama yetmişti. O gün eve geldiğimizde, başka seçeneğim yokmuş gibi hissederek Hamdi Bey’in teklifini kabul ettim. Çocuklar şimdilik güvendeydi ama Selim’in hala ortak velayeti vardı ve bir sonraki adımda ne yapacağını bilmiyordum. Selim nişanlandığımızı öğrenince kontrolünü kaybetti. Öfkeyle babasının evine geldi. Maalesef kapıyı yumruklamaya başladığında evde sadece ben vardım. Kapıyı açtığımda, “Bunun işe yarayacağını mı sanıyorsun?” dedi. “Seninle tartışmayacağım,” diyerek kapıyı kapatmaya çalıştım ama ayağını araya soktu. “Zaten yapacağını yapmışsın! Babamla evlenmek ha?!” Hiçbir şey söylemedim. Selim hafifçe güldü. “Bu burada bitmedi!” Sonra çekip gitti. Selim düğüne gelmedi. Umrumda değildi. Önemli olan tek şey çocuklarımdı. Tören küçük ve hızlıydı. Kendimi bir gelin gibi hissetmiyordum. Tam olarak anlamadığım kalıcı bir belgeyi imzalayan biri gibi hissediyordum. Can tören boyunca elimi tuttu. Leyla sürekli ne zaman eve gideceğimizi sordu. Eve döndüğümüzde çocuklar bizden önce içeri koştu. Kapı arkamızdan kapandı; Hamdi Bey ve ben ilk kez karı koca olarak yalnız kalmıştık. Bana döndü. “Artık geri dönüşü olmadığına göre, seninle neden evlendiğimi nihayet söyleyebilirim.” Kendimi hazırlayarak yavaşça nefes verdim. “Yıllar önce benden bir şey istemiştin,” dedi Hamdi Bey. “Ve ben bunu hiç unutmadım.” Kaşlarımı çattım. “Neden bahsediyorsunuz?” “Selim’in birkaç günlüğüne ortadan kaybolduğu zamandı. Çocuklar henüz küçüktü.” Ve bir anda hatırladım. Can yaklaşık üç yaşındaydı, Leyla ise henüz beşikteydi. Selim iki gün boyunca yok olmuştu. Ne bir arama, ne bir haber. İkinci gecenin sonunda bunun normal olduğunu düşünmeyi bırakmıştım. Hamdi Bey’i aramıştım. “Ondan haber alamıyorum,” demiştim. “Geliyorum,” demişti. Kısa süre sonra gelmişti. O gecenin ilerleyen saatlerinde, çocukları yatırdıktan sonra dışarı çıkıp arka basamaklara oturmuştum. Hamdi Bey elinde bir battaniyeyle gelip yanıma oturmuştu. “Gidecek hiçbir yerim yok,” demiştim ona. “Eğer bu evlilik biterse… kimsem yok. Sadece çocuklarımın benim onları terk ettiğimi düşünerek büyümesini istemiyorum. Eğer bir şey olursa… buna izin vermeyeceğine söz ver?” “Söz veriyorum,” demişti. Şu ana döndüğümde kollarımı göğsümde birleştirdim. “Bunu hatırlıyor musunuz?” “O geceye dair her şeyi hatırlıyorum,” diye cevap verdi Hamdi Bey. “Ve bu yüzden mi benimle evlendiniz?” “Bu başlangıçtı. Son değil.” Sesindeki bir şey beni huzursuz etti. “Ne demek istiyorsunuz?” “Selim sadece her şeyin mahvolmasını beklemiyordu,” dedi Hamdi Bey. “Buna güveniyordu.” Mideme bir ağrı saplandı. “Hayır, savaşırdım—” “Denerdin ama onunla savaşacak pek bir şeyin kalmadığından emin oldu. Oğlumun neler yapabileceğini biliyordum.” Başımı salladım ama ilk kez merak etmeye başladım— Ya sadece her şeyimi kaybetmemişsem? Ya farkına bile varmadan her şeyi yavaş yavaş kaybediyor idiysem? Ertesi sabah yerimde duramadım. Hamdi Bey çocukları okula bırakmayı teklif etti, izin verdim. Sohbetimizden sonra bir şeyler farklı hissettiriyordu; sanki kontrolü yeniden ele almam gerekiyordu. Onlar yokken garaja gittim. Eşyalarımın çoğu boşanmadan sonra kutularda kalmıştı. Daha önce onları ayıklayacak enerjim olmamıştı. Tam olarak ne aradığımı bilmiyordum. Sadece kutuları açmaya başladım. Kıyafetler, eski oyuncaklar, küçük ev aletleri. Sonra mantıklı gelmeyen ilk şeyi buldum. Can’ın okulundan, sözde kaçırdığım bir veli toplantısıyla ilgili bir bildirim. Ama bunu hiç görmemiştim. Devam ettim. Daha fazla belge. Kendi adıma düzenlenmiş ama tanımadığım faturalar. Öğretmenlerden neden cevap vermediğimi soran notlar. Hiç almadığım e-postaların çıktıları. Beton zemine oturdum, kağıtlar etrafıma yayılmıştı. Tek bir büyük gerçek değildi bu; düzinelerce küçük işaretti. Hepsi aynı gerçeği gösteriyordu. Bilerek dışlanmıştım. İçeri girdiğimde Hamdi Bey’i mutfakta buldum. Kağıtları masaya bıraktım. “Neden bana en başından beri söylemediniz?” diye sordum. Kağıtlara, sonra bana baktı. “Denedim ama duymaya hazır değildin,” dedi. “Sana çok erken söyleseydim, beni de kendinden uzaklaştırabilirdin. Ne zaman bir imada bulunsam onu savundun ya da kendinde suç aradın. O zaman doğrudan söyleseydim beni dışlardın ve bu durumda yapayalnız kalırdın.” Bu beni durdurdu. Çünkü tamamen haksız değildi. Yine de bir şey beni rahatsız ediyordu. “‘Bildiğinizi’ söylediniz. Nasıl?” Tereddüt etti, sonra cevapladı. “Selim’in eski asistanı, Kader. Bana o anlattı.” Bu beni hazırlıksız yakaladı. “Ne zaman?” “Her şey mahvolmadan önce. İşlerin yürütülme şeklinden endişe ediyordu. O zaman sana söylemedim ama şimdi söylüyorum çünkü artık duymaya hazırsın.” O gece uyuyamadım. Hamdi Bey’in söylediklerini, kutuları, Kader’i düşündüm. Gerçeği kendim duymalıydım. Gurur duymadığım bir karar verdim. Sessizce Hamdi Bey’in odasına girdiğimde o uyuyordu. Aynı odayı paylaşmıyorduk. Evliliğimizin ne olduğu konusunda bir karışıklık yoktu. Telefonu komodinin üzerinde duruyordu. Tereddüt ettim. Sonra aldım. Şifresi basitti: Kendi adı. Rehberde ismi buldum. Kader. Numarayı kaydettim ve telefonu olduğu gibi yerine bıraktım. Çıkarken ellerim titriyordu. Ertesi sabah mesajıma gelen cevabı okudum: “Merhaba, ben Ceyda. Selim’in eski eşi. Konuşabilir miyiz?” Evden çıkarken Hamdi Bey’e işlerim olduğunu söyledim. Sorgulamadı. Bu bir şekilde durumu daha da zorlaştırıyordu. Şehrin öbür ucundaki küçük bir kafeye sürdüm. Kader geldiğinde hatırladığımdan daha genç görünüyordu. Bir an hiçbir şey söylemedik. Sonra ben konuştum. “Hamdi Bey’e ne anlattığını bilmem gerekiyor.” “Çocuklar ve senin hakkında sanki her şey çoktan karara bağlanmış gibi konuşurdu,” dedi hiç tereddüt etmeden. Kaşlarımı çattım. “Sanki bu sadece an meselesiymiş gibi anlatırdı; senin bunalacağını ve rollerin… değişeceğini söylerdi. Çocukların tam zamanlı olarak onda kalacağını ve senin sadece… yok olup gideceğini.” Gözlerimi ona diktim. “Bunu gerçekten söyledi mi?” Başını salladı. “Bir kereden fazla.” “Emin misin?” “Emin olmasam burada olmazdım. İstifa etmemin nedenlerinden biri de buydu.” Sonrasında uzun süre arabada oturdum. Ağlamıyordum. Öfkeli de değildim. Sadece berraktım —yıllardır ilk kez. Ani bir şeye tepki verdiğimi sanmıştım. Ama her şey zaten ilmek ilmek işlenmişti. Ve ben bunu kaçırmıştım. O öğleden sonra çocukları okuldan kendim aldım. Can’ın öğretmeniyle konuştum, uzun zaman önce sormam gereken soruları sordum. Leyla’nın programını kontrol ettim ve her şeyi doğrudan teyit ettim. İlk başta tuhaf geldi; sanki yavaşça dışarı itildiğim bir role geri dönüyormuşum gibi. Ama her konuşmada bir şeyler yerine oturdu. Artık tahmin yürütmüyordum. Oradaydım. Takip eden haftalarda devam ettim. Her belgeyi düzenledim, aramalar yaptım, Selim’in eskiden hallettiği her şeyi takip ettim. Her adım küçüktü ama birleşince önemliydi. Hamdi Bey fark etti ama az konuştu. Selim de fark etti ve daha sık aramaya başladı. “Buna gerek yok Ceyda,” dedi bir keresinde. “Fazla düşünüyorsun. Babamla çok vakit geçiriyorsun. Kafanı saçmalıklarla dolduruyor.” Tartışmadım. Gerek yoktu. En büyük değişiklik bir hafta sonra oldu. Selim çocukları almaya geldi ve ziyaretlerini uzatmaktan bahsetti. “Bu sefer onları biraz daha uzun tutayım diyorum,” dedi rahatça. “Birkaç hafta.” “Anlaştığımız şey bu değildi.” “Heyecanlılar. Sorun olmaz.” Başımı salladım. “Peki ya okul?” “Biraz kaçırabilirler.” “Nerede kalacaklar?” “Benimle.” “Başka kim orada olacak?” “Ceyda—” “Ve neden benimle konuşmadan önce onlara söyledin?” diye ekledim. Bu onu durdurdu. İlk kez kolay bir cevabı yoktu. Bana farklı bir şekilde baktı —sanki artık beni tanımıyormuş gibi. “Boş ver,” dedi sonunda. “Normal programa sadık kalırız.” Geri adım attı. İşte bu kadar kolaydı. O gece Hamdi Bey mutfak masasında karşımda oturdu. “Yapıyorsun. Dik duruyorsun.” İç çektim. “Daha önce yapmalıydım.” “Şimdi yapıyorsun. Önemli olan bu.” Duraksadı, sonra beklenmedik bir şey ekledi. “Hazır olduğunda benimle evli kalmak zorunda değilsin. Buna karşı çıkmam. Amaç hiçbir zaman bu değildi.” “Ne? O zaman amaç neydi?” Gözlerimin içine baktı. “Senin bu noktaya gelmeni sağlamaktı.” Akşamın ilerleyen saatlerinde, Can ve Leyla bahçede oynarken dışarıda durdum. Gülüyorlardı, hiçbir şey değişmemiş gibi daireler çizerek koşuyorlardı. Onları uzun süre izledim. Ve yıllardır ilk kez, hayata zar zor tutunuyormuşum gibi hissetmedim. Kendimden emindim. Oradaydım. Ayaklarım yere sağlam basıyordu. Ve fark ettim ki Hamdi Bey beni kurtarmamıştı. Sadece verdiği bir sözü tutmuştu. Ve ben sonunda kendi yerimde nasıl duracağımı öğrenmiştim.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.