Hayatın zorlu yollarında kaybedilen her evlat, bir annenin ruhunun derinliklerinde sonsuz bir yara açar. Cenazeden sonra, o anne belki de yalnızlığın en derin kuyusuna düşer; ama bu düşüş, ona hayatta kalmanın başka bir yolunu öğretir. Yaşadığı dehşet, sadece bir kayıp olmadığını; aynı zamanda bir güç, bir dayanıklılık hikâyesine evrileceğini gösterir. Her gün, o anıyı yaşatırken, kendi içindeki karanlığı aydınlatacak bir umut arar. Annenin yüreğindeki sevgi, zamanla yaralarına merhem olur; kaybettiği evladının ruhu, ona yol gösterici bir yıldız gibi parlamaya devam eder. Hayat belki de bu kayıpların ardından yeniden şekillenir; her gözyaşı, her özlem, hayatta kalmanın ve sevginin birer sembolüne dönüşür. Ve bir gün, o anne, oğlunun gülümsemesini en güzel anılara dönüştürerek, hayata yeniden sarılmanın yollarını bulur.