Bir annenin yüreği, evladının ölümüne nasıl dayanabilir ki? Gözyaşları, bir nehir gibi akarken, dünya sanki o an durur. Cenaze, kalabalığın arasında kaybolmuş bir sevgi hikâyesinin son noktasını işaretliyor. Rüzgar, yaslı bir melodi gibi estikçe, acının tınısı daha da derinleşiyor. Her bir yüz, her bir göz, o kaybedilen hayata dair bir parça taşıyor; belki bir anı, belki bir gülümseme. Ama o anne, bu kalabalığın ortasında, evladının anılarına sarılarak kalbindeki boşluğu doldurmaya çalışıyor. Kendi dünyası, artık onun ardında bırakabildiği hatıralarla dolup taşıyor; acı ve özlem, birbiriyle dans ediyor. İşte o an, hayatın ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.