uyuyormuş gibi yaptım ve

Yazar: admin | 27 Temmuz 2025

: Bu hikâye, sezgileri ve kararlılığı sayesinde en yakınlarını da içeren hain bir komployu ortaya çıkaran bir kadının hikâyesi. Aile güveninin aldatmacayla çatıştığı ve adalet arayışının gerçekten güçlü bir kalp gerektirdiği beklenmedik gelişmelere hazır olun..Kocamın gizlice kahveme uyku hapı eklediğini fark ettim, ben de sessizce döktüm, uyuyormuş gibi yaptım ve sonrasında olanlar beni tamamen ş’ok etti; kabullenmek imkânsızdı.

: Kocamın gizlice kahveme uyku hapı eklediğini fark ettim, ben de sessizce döktüm, uyuyormuş gibi yaptım ve sonrasında olanlar beni tamamen ş’ok etti; kabullenmek imkânsızdı.(De’taylar Y0rumda) Bu hikâye, sezgileri ve kararlılığı sayesinde en yakınlarını da içeren hain bir komployu ortaya çıkaran bir kadının hikâyesi. Aile güveninin aldatmacayla çatıştığı ve adalet arayışının gerçekten güçlü bir kalp gerektirdiği beklenmedik gelişmelere hazır olun. Keyifli okumalar ve size ve sevdiklerinize sağlık. Kanalımıza abone olmayı ve gönderiyi beğenmeyi unutmayın; bu, büyümemize yardımcı olacak ve yeni hikâyeleri kaçırmayacaksınız. Hayatım boyunca hızlı karar verebilme yeteneğimle gurur duydum. İş yerinde ise bu özellik bana sadece fayda sağlıyor; başkaları tereddüt ederken ben çoktan harekete geçiyorum. Bu yüzden trendeyken bir gün erken eve dönmeye karar verdim. Yekaterinburg’daki görüşmeler beklediğimden de iyi sonuçlandı, öyleyse sevgili kocam beni evde beklerken neden otelde fazladan bir gün harcayayım ki? Giriş anahtarlarını her zaman ceket cebimde taşırım, böylece dördüncü kata sessizce tırmanabildim. Vadim’i aramaya bile zahmet etmedim; onu şaşırtmak istiyordum. Bavulum merdiven sahanlığında zar zor ses çıkarıyordu ve ben çoktan kocama sarılıp kapattığım anlaşmayı anlatmayı hayal ediyordum. Ama anahtarımla kapıyı açtığımda duyduğum ilk şey oturma odasından gelen yabancı bir erkek sesiydi. Dairenin toplam alanı 57 metrekare, mutfak 11,5 metrekare ve birleşik banyo 4,8 metrekareydi. Koridorda donakaldım. Neler oluyor? Evimizdeki bu adam kim? Ve neden biri dairemi ölçüyor? Ayakkabılarımı dikkatlice çıkarıp parmak uçlarımda oturma odası kapısına doğru yürüdüm. Aralıktan, nefesimi kesen bir manzara gördüm. Kayınvalidem Tamara İvanovna, odanın ortasında, takım elbiseli bir yabancının yanında duruyordu. Elinde bir deftere bir şeyler yazıyor, bir duvardan diğerine gerilmiş bir mezura tutuyordu. Adam tipik bir emlakçıya benziyordu; düzgün saç modeli, iş kıyafeti ve kolunun altında belgelerle dolu bir dosya. Duvarları incelerken, “Durum iyi,” dedi. “Yeni tadilat, plastik pencereler, yeni radyatörler. Böyle bir daire artık 3 milyon 800 bin, hatta belki 4 milyona satılabilir.” Sanki yer kaydı – evim için neredeyse dört milyon istiyorlardı? “Burada neler oluyor?” diye sordu Tamara İvanovna. “Anlaşma ne kadar çabuk yapılabilir? Belgeler hazırsa, en fazla iki hafta,” diye yanıtladı emlakçı. “Ama ev sahibinin kabul edeceğinden emin misin? Genellikle insanlar ekspertiz için kendileri gelir.” Bu sözler üzerine neredeyse öfkeden boğulacaktım. “Ev sahibi mi? Şu anda burada, kendi dairemde durmuş, kayınvalidemin kendi mülkümün ne kadar çabuk satılabileceğini sorduğunu dinliyorum!” diye düşündüm. Tamara İvanovna biraz tereddüt etti ve “Gelinim şu anda iş seyahatinde, ama oğlumla her şeyi konuştuk. Prensip olarak karşı değil,” dedi. Bu inanılmazdı. “Karşı değil” derken ne demek istiyordu? Vadim’le daireyi satmayı ne zaman konuştuk? Ve annesi ne zamandan beri mülkümün kaderine karar verme hakkına sahip oldu? Olanlar karşısında o kadar şaşkına dönmüştüm ki, ön kapının gıcırdadığını hemen fark etmedim; Vadim eve gelmişti. “Anne, nasılsın?” diye koridordan gelen sesi duydum. “Oleg Petrovich bitirdi mi?” diye duydum. “Demek iş birliği yapıyorlar.” “Anlaşılan kocam, beni önceden uyarma zahmetine bile girmeden daireyi değerlendirmek için evimize bir emlakçı getirmiş.” “Evet, her şey yolunda,” diye yanıtladı Tamara İvanovna. “Oleg Petrovich iyi para kazanabileceğini söylüyor.” Koridorda heykel gibi dikilip odaya giremedim. Böylesine bir küstahlığa nasıl tepki vereceğimi anlamak için zamana ihtiyacım vardı. Kayınvalidem beni kapıda görünce aniden “Valentina Gennadyevna, eve geldin!” diye bağırdı. Anlaşılan oturma odasından görünüyordum. Artık geri dönüş yoktu; bununla hemen ilgilenmeliydim. “Evet, erken döndüm,” dedim sakin kalmaya çalışarak. “Ee, burada neler oluyor?” Tamara İvanovna belli ki beni görmeyi beklemiyordu ve telaşlandı. “Ah… biz sadece… Oleg Petrovich bir tanıdık, bir emlakçı. Meraktan dairenin değerini ölçmesini istedim. Bölgemizdeki mülklerin ne kadara mal olduğunu bilmek ilginç.” Meraktan mı? Elbette, elbette. Ve defterdeki notlar ve anlaşmanın ne kadar hızlı tamamlanabileceğiyle ilgili sorular – bunlar da sadece basit bir meraktan mıydı? Oleg Petrovich, durumun garipliğini hissederek hızla mezurasını sarıp, “Öyleyse ben gidiyorum. Tamara İvanovna, her şey konuşuldu – bir şey olursa ara.” dedi. Kayınvalidesi, onu uğurlarken “Elbette Oleg Petrovich, çok teşekkür ederim,” diye mırıldandı. Vadim sessizce yakınlarda duruyordu ama ben…

Hikayenin Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇