Annem vefat ettikten sonra hayatımız bir anda değişmişti. Babam da geçen yıl ani bir kalp kriziyle aramızdan ayrılınca evde sadece üç kişi kalmıştık: ben, küçük kardeşim Emir ve üvey annem Selma. Ama Selma’nın gelişiyle birlikte evin havası da değişmişti. Annemin bize bıraktığı birikimlerin bile kontrolü artık onun elindeydi.

Her şey mezuniyet balosundan birkaç hafta önce başladı.

Okuldan getirdiğim broşürü mutfakta sımsıkı tutarak Selma’nın karşısında durmuştum. Saatlerce nasıl soracağımı düşünmüştüm. İçimde küçücük bir umut vardı.

“Selma… mezuniyet balosu için bir elbise almam gerekiyor,” dedim çekinerek. “Annem bunun gibi şeyler için para bırakmıştı.”

Selma başını telefondan bile kaldırmadı. Birkaç saniye sonra alaycı bir kahkaha attı.

“Balo elbiseleri saçma bir para israfı,” dedi.
“O para artık bu evi ayakta tutuyor.”

Tam o sırada yeni aldığı pahalı çantayı mutfak tezgâhına bıraktı. Etiketi hâlâ üzerindeydi.

“Ve açıkçası,” diye devam etti, “kimse seni pahalı bir prenses elbisesiyle görmek istemez.”

O anda içimdeki umut tamamen söndü. Hiçbir şey söylemeden odama çıktım. Ağlamamaya çalışıyordum ama gözlerim dolmuştu.

Ben fark etmemiştim ama Emir kapının arkasında her şeyi duymuş.

On beş yaşındaydı. Geçen yıl okulda dikiş kursuna yazılmıştı çünkü marangozluk sınıfında yer kalmamıştı. Bu yüzden aylarca onunla dalga geçmişlerdi. Emir de o günden sonra bu konudan hiç bahsetmemişti.

Ta ki bir gece kapımı çalana kadar.

Elinde bir yığın eski kot pantolon vardı. Annemin dolabından kalanlar.

“Bana güveniyor musun?” diye sordu.

Şaşkınlıkla başımı salladım.

Sonraki iki hafta boyunca mutfağımız küçük bir atölyeye dönüştü. Emir her akşam derslerinden sonra masaya oturuyor, ölçüler alıyor, kumaşları kesiyor ve dikiş makinesini çalıştırıyordu. Bazen gece yarısına kadar uğraşıyordu.

Ben her seferinde hayranlıkla izliyordum.

Sonunda elbiseyi bitirdi.

Ortaya çıkan şey… gerçekten inanılmazdı.

Farklı mavi tonlarında kot parçaları, adeta bir mozaik gibi birbirine dikilmişti. Bazı parçalar annemin yıllarca giydiği kotlardan geliyordu. Bir parça onun eski ceketi, bir parça yazlık pantolonu… Sanki annemin anıları kumaşa dönüşmüş gibiydi.

Mezuniyet balosu sabahı elbiseyi giyip aşağı indiğimde Selma bizi mutfakta gördü.

Bir saniye sessiz kaldı.

Sonra kahkahalarla gülmeye başladı