Onların arkasında tüm bu süre boyunca siyah yelekli, uzun sakallı bir motosikletçi duruyordu. Sessizce olup biteni izliyor, gözlerini gençlerden ayırmıyordu. Her yeni alaydan sonra yüzü daha da sertleşiyordu.

Sonunda yavaşça bir adım öne çıktı. Sonra bir adım daha. Kahkahalar yavaş yavaş kesildi. Gençler ona döndü ve yüzlerindeki gülümsemeler kaybolmaya başladı.

Motosikletçi neredeyse yakına kadar geldi ve sessizce söyledi:

— Hiç utanmıyor musunuz?

Gençlerden biri alay etmeye çalıştı.

— Sana ne oluyor?

Adam gözlerinin içine baktı.

— Çünkü o adam bacağını aptallıktan ya da içkiden kaybetmedi. Sizin gibiler için kaybetti ki siz bu sokaklarda rahatça yürüyüp ağzınızı açabilesiniz.

Durakta derin bir sessizlik oldu. Sanki rüzgâr bile durmuştu. Motosikletçi yaşlı adama saygıyla başını salladı, sonra tekrar gençlere baktı.

— Siz aptal videolar çekip gülerken, onun gibi insanlar kurşunların altından yaralı çıkarıyordu. Ve en kötüsü ne biliyor musunuz? O burada sessizce oturuyor, siz üçünüz ise sizden bin kat daha güçlü bir adamla alay ediyorsunuz.

Gençler artık gülmüyordu.

Biri bakışlarını kaçırdı. Diğeri ellerini cebine soktu.

Üçüncüsü ise sessizce mırıldandı:

— Biz sadece şaka yapıyorduk…

Motosikletçi sertçe sözünü kesti:

— Hayır. Bu şaka değil. Bu utançtır.

Yaşlı adam tüm süre boyunca sessizdi, başını eğmişti. Ama ilk kez biri onun yanında durmuştu, onu görmezden gelmemişti. Ve tam o anda gençler ne kadar büyük bir hata yaptıklarını anlamaya başladılar.