Aile Mangalında Madalya Kavgası

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kalabalık bir aile mangal partisinde, Gümüş Liyakat Madalyamın doğrudan kor gibi yanan kömürlerin içine atılmasını dehşet içinde izledim. Ben tepki veremeden, sekiz yaşındaki oğlum bağırdı: “Lale Hala onu annemin çantasından aldı!” Cevap anında geldi; yüzüne inen sert bir tokat. “Kapa çeneni, seni küçük baş belası.” Oğlum sertçe yere düştü ve hareket etmedi. Buna rağmen Lale küçümseyerek gülümsedi. “Bu sahte kahramanlık saçmalıklarından bıktım artık. Başarısızlık için verilmiş bir madalya.” Bunun üzerine polisi aradım. Kendi babası dizlerinin üzerine çöküp durmam için bana yalvarana kadar gülmeye devam etti. Arka bahçe yoğun bir kömür dumanı, ızgara et ve ucuz parfüm kokuyordu. 30 Ağustos Zafer Bayramı’ydı; herkes özgürlüğü kutlarken, ben kendi ağabeyimin evinde bir yabancı gibi hissederek duruyordum. Adım Leyla Demir. Ama terası gürültülü kahkahalar ve plastik bardaklarla dolduran komşular için ben sadece Erkan’ın kız kardeşiydim; misafir odasında sığıntı gibi yaşayan o sessiz, beş parasız kadın. İnsanların acıdığı ya da dalga geçtiği o kadın. Izgaranın başında durmuş, hiç konuşmadan köfteleri çeviriyordum. Erkan, maçı izlemek için içeri kaçmış, misafirlerine yemek pişirme işini bana bırakmıştı. Aramızdaki sessiz anlaşma buydu: Kalacak bir yerim vardı, karşılığında ise görünmez oluyordum. Keskin bir ses araya girdi: “Hey, sığıntılara mola yok.” Bakmama gerek bile yoktu. Lale. “Sadece dumandan biraz uzaklaştım,” diye sakince cevap verdim. “Acele etsen iyi olur,” diye çıkıştı. “Babam birazdan burada olur ve etinin kusursuz olmasını bekler. Kariyerini mahvettiğin gibi bunu da mahvetme.” Grupta bir kahkaha yayıldı. Görmezden geldim. Onların laflarından çok daha kötülerini yaşamıştım. Ama sonra gözüm masada sessizce oturmuş boyama yapan oğlum Ali’ye takıldı. Dikkat çekmemeye çalışarak başını eğmişti. Kuralları biliyordu. Lale Hala’yı kızdırma. “Aaa, bu da ne?” Lale’nin sesi tekrar yankılandı. Döndüm. Çantamı almıştı; daha da kötüsü, elinde küçük kadife bir kutu tutuyordu. Göğsüm sıkıştı. “Onu yerine koy.” Beni duymamazlıktan gelerek kutuyu açtı. Güneş ışığı içindeki madalyaya çarptı, gümüş rengi parladı. Sohbet kesildi. “Bunu nereden buldun?” diye sordu birisi. Lale sırıttı. “Muhtemelen bir yerden satın almıştır. Bunu hak etmiş olmasına imkân yok.” Bir adım yaklaştım. “Geri ver onu.” Gözlerini kıstı. “Senin o küçük savaş hikâyelerine gerçekten inandığımı mı sanıyorsun? Sen havai fişeklere bile dayanamıyorsun.” “O madalya bir aksesuar değil,” dedim sessizce. “O, eve dönemeyen insanların anısını temsil ediyor.” “Bir yalanı temsil ediyor,” diye tersledi. Ve ben onu durduramadan, madalyayı ateşin içine attı. Önce kurdelesi tutuştu, duman çıkararak kıvrıldı. Gümüş yıldız, yanan kömürlerin arasına gömüldü. Bir an için kimse kımıldamadı. Sonra—

: Kalabalık bir aile mangal partisinde, Gümüş Liyakat Madalyamın doğrudan kor gibi yanan kömürlerin içine atılmasını dehşet içinde izledim. Ben tepki veremeden, sekiz yaşındaki oğlum bağırdı: “Lale Hala onu annemin çantasından aldı!” Cevap anında geldi; yüzüne inen sert bir tokat. “Kapa çeneni, seni küçük baş belası.” Oğlum sertçe yere düştü ve hareket etmedi. Buna rağmen Lale küçümseyerek gülümsedi. “Bu sahte kahramanlık saçmalıklarından bıktım artık. Başarısızlık için verilmiş bir madalya.” Bunun üzerine polisi aradım. Kendi babası dizlerinin üzerine çöküp durmam için bana yalvarana kadar gülmeye devam etti. Arka bahçe yoğun bir kömür dumanı, ızgara et ve ucuz parfüm kokuyordu. 30 Ağustos Zafer Bayramı’ydı; herkes özgürlüğü kutlarken, ben kendi ağabeyimin evinde bir yabancı gibi hissederek duruyordum. Adım Leyla Demir. Ama terası gürültülü kahkahalar ve plastik bardaklarla dolduran komşular için ben sadece Erkan’ın kız kardeşiydim; misafir odasında sığıntı gibi yaşayan o sessiz, beş parasız kadın. İnsanların acıdığı ya da dalga geçtiği o kadın. Izgaranın başında durmuş, hiç konuşmadan köfteleri çeviriyordum. Erkan, maçı izlemek için içeri kaçmış, misafirlerine yemek pişirme işini bana bırakmıştı. Aramızdaki sessiz anlaşma buydu: Kalacak bir yerim vardı, karşılığında ise görünmez oluyordum. Keskin bir ses araya girdi: “Hey, sığıntılara mola yok.” Bakmama gerek bile yoktu. Lale. “Sadece dumandan biraz uzaklaştım,” diye sakince cevap verdim. “Acele etsen iyi olur,” diye çıkıştı. “Babam birazdan burada olur ve etinin kusursuz olmasını bekler. Kariyerini mahvettiğin gibi bunu da mahvetme.” Grupta bir kahkaha yayıldı. Görmezden geldim. Onların laflarından çok daha kötülerini yaşamıştım. Ama sonra gözüm masada sessizce oturmuş boyama yapan oğlum Ali’ye takıldı. Dikkat çekmemeye çalışarak başını eğmişti. Kuralları biliyordu. Lale Hala’yı kızdırma. “Aaa, bu da ne?” Lale’nin sesi tekrar yankılandı. Döndüm. Çantamı almıştı; daha da kötüsü, elinde küçük kadife bir kutu tutuyordu. Göğsüm sıkıştı. “Onu yerine koy.” Beni duymamazlıktan gelerek kutuyu açtı. Güneş ışığı içindeki madalyaya çarptı, gümüş rengi parladı. Sohbet kesildi. “Bunu nereden buldun?” diye sordu birisi. Lale sırıttı. “Muhtemelen bir yerden satın almıştır. Bunu hak etmiş olmasına imkân yok.” Bir adım yaklaştım. “Geri ver onu.” Gözlerini kıstı. “Senin o küçük savaş hikâyelerine gerçekten inandığımı mı sanıyorsun? Sen havai fişeklere bile dayanamıyorsun.” “O madalya bir aksesuar değil,” dedim sessizce. “O, eve dönemeyen insanların anısını temsil ediyor.” “Bir yalanı temsil ediyor,” diye tersledi. Ve ben onu durduramadan, madalyayı ateşin içine attı. Önce kurdelesi tutuştu, duman çıkararak kıvrıldı. Gümüş yıldız, yanan kömürlerin arasına gömüldü. Bir an için kimse kımıldamadı. Sonra— “HAYIR!” Ali öne fırladı. “Lale Hala onu çaldı!” diye bağırdı. “Annem onu bileğinin hakkıyla kazandı!” Izgaraya doğru uzandı, çok yaklaştı. Lale elini savurdu. Tokatın sesi bahçede yankılandı. Ali’nin küçük bedeni geriye doğru savruldu ve mide bulandırıcı bir sesle betona çarptı. Ağlamadı. Hareket etmedi. İçimdeki her şey sustu. Yanına çöktüm; nabzını, nefesini kontrol ettim. Yaşıyordu ama bilinci zar zor yerindeydi. Başından darbe almıştı. Etrafımdaki insanlar donup kalmıştı. Lale soluk soluğa duruyordu. “Saygısızlık yapıyordu,” diye mırıldandı. Tartışmadım. Telefonumu çıkarıp ambulans çağırdım. Lale güldü. “Ara bakalım. Bu şehri babam yönetiyor. Sence kime inanacaklar?” Hiçbir şey söylemedim. Polisler geldiğinde, babası Emniyet Müdürü Rıza Bey, sanki mekanın sahibiymiş gibi içeri girdi. Lale hemen ona koştu, olayı kendi penceresinden anlatmaya başladı. Adam ne sorguladı, ne Ali’ye baktı, ne de başkasına bir şey sordu. Doğrudan üzerime yürüdü. “Gözaltına alınıyorsun,” diye gürledi. “Ne hakla?” “Huzur bozmaktan. Bir çocuğu tehlikeye atmaktan.” Gözlerinin içine baktım. “Kızınız oğlumu bayıltana kadar dövdü.” “Üslubuna dikkat et,” diye tersledi ve kelepçesine uzandı. Sonra sağlık görevlilerinin içeri girmesini engelledi. Bu kadarı yetti. Yavaşça ayağa kalktım ve elimi cebime attım. Lale çığlık attı: “Bir şeyi var!” Ama bu bir silah değildi. Kimliğimdi. Açtım. Dört gümüş yıldız tam karşısında duruyordu. ORGENERAL LEYLA DEMİR. Adamın yüzündeki kan çekildi. Olduğu yerde donup kaldı. Eli düştü. Kelepçe parmaklarının arasından kaydı. “Az önce bir üst rütbeli subayı tehdit ettiniz,” dedim sakince. “Ve bir çocuğun tıbbi müdahalesini engelliyorsunuz.” Özgüveni yerle bir oldu. Arkasından Lale söylendi: “Baba, ne yapıyorsun? Tutuklasana şunu!” Adam döndü, gözlerinde panik vardı. “Sus artık!” Sonra tekrar bana döndü, titriyordu. “Lütfen… Bilmiyordum…” “Bilmen gerekmiyordu,” diye soğukça yanıtladım. “Kanun herkes için aynıdır.” Sonra tek bir emir verdim. “Onu tutuklayın.” Dakikalar sonra Lale, bizzat kendi babası tarafından takılan kelepçelerle çığlık atarak götürülüyordu. Ali ambulansa taşındı. Közlerin arasına uzanıp madalyayı çıkardım. Kurdele yok olmuştu. Metal kararmıştı. Ama kırılmamıştı. Hastanede, Ali saatler sonra gözlerini açtı. “Anne… Madalyan…” Kararmış yıldızı yanına bıraktım. “Hala burada,” dedim şefkatle. “Biz de buradayız.” Hafifçe gülümsedi. “Bugün çok cesurdun,” diye ekledim. Elimi sıktı. Ve o sessiz odada, rütbenin hiçbir önemi yoktu. Sadece tek bir unvanın vardı. Anne.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.