Tam o anda kalabalıktan bir ses yükseldi:

— Hey, sen, şişko —cam kenarında duran kız dedi—. Kendini duyuyor musun?

Herkes ona döndü. Kız, korkusuz ve kararsızlıksız şekilde doğrudan adama bakıyordu.

— Bu kadın, senin yanına oturmak isteyecek tek kişi, ve o da sadece ayakta durmakta zorlandığı için. Ama sen her şeyin sana aitmiş gibi davranıyorsun.

Adam suratını buruşturdu, ama cevap veremedi. Kız devam etti:

— Yukarı bak. Tabelayı görüyor musun? Bu koltuklar yaşlılar ve ayakta durmakta zorlananlar için. Yoksa senin küstahlığın bunu görmeni engelliyor mu? Bunun yerine yürüyebilirsin, senin için daha iyi olur.

Otobüste biri sessizce gülümsedi. Ardından bir başkası. Ve bir anda bu gülüş yayılmaya başladı.

— Eğer bu kadar rahatsız oluyorsan —kız ekledi—, kalk. Bırak büyükannen tek başına otursun.

Adam kızardı, bir şey söylemeye çalıştı, ama kelimeler boğazına takıldı. İnsanlar artık sessiz değildi.

— Haklı!

— Bütün vicdanını kaybetmiş!

— Otobüsten çık!

Şoför otobüsü durdurdu ve kapıları açtı.

Adam bir saniye daha oturdu, sanki olanlara inanamıyormuş gibi. Ama sonra, insanların bakışları ve sesleri altında, kalktı ve arkasına bakmadan dışarı çıktı.

Kapılar kapandı. Otobüs tekrar hareket etti.

Aynı kız, çantayı dikkatlice aldı, kenara koydu ve yaşlı kadının oturmasına yardım etti.

— Teşekkür ederim… —kadın hâlâ yaşananlara inanamamış şekilde sessizce söyledi.

— Asıl ben teşekkür ederim —kız hafifçe gülümseyerek cevap verdi—. Sabır gösterdiğiniz için.

Ve tam o anda otobüste bir değişiklik oldu. İnsanlar tekrar konuşmaya başladı, ama artık kayıtsız değillerdi. Bazıları yerini başkasına verdi, bazıları sadece gülümsedi.