“Belki eşin gitmiş olsaydı, seni gerçek ailenden koparamazdı.” Annem bunu, yedi günlük oğlum kollarımda ateşler içinde yanarken, tam bir doktorun önünde söyledi.

Benim adım Mert Türkoğlu. İstanbul’da yaşıyorum ve bir depo yöneticisi olarak çalışıyorum. Eşim Selin her zaman nazik biri olmuştur; haksız olmadığında bile özür dileyen, canı yandığında bile nadiren sesini yükselten biri.

Bir hafta önce oğlumuz Ömer’i dünyaya getirdi. Hastanadaki halini hâlâ hatırlıyorum; bitkin, solgun, hareket edecek hali yoktu ama sanki tüm dünya ona verilmiş gibi gülümsüyordu. “Kimsenin ona zarar vermeyeceğine dair söz ver,” diye fısıldadı.

Söz verdim. Ne kadar yanılacağıma dair en ufak bir fikrim yoktu.

Birkaç gün sonra iş için şehir dışına gönderildim. Gitmek istemiyordum. Selin halsizdi, acı çekiyordu ve bebeğin sürekli bakıma ihtiyacı vardı. Ancak annem ve kız kardeşim yardım edecekleri konusunda ısrar ettiler. “Merak etmeden git,” dedi annem. “Biz her şeyle ilgileniriz.” Böylece onlara güvenerek yola çıktım.

Dört gün boyunca sürekli aradım. Telefonları hep annem açtı. Selin görüntülü aramalarda sadece kısa bir süre göründü ve her seferinde daha da bitkin duruyordu. “Yeni doğum yaptı,” diyordu annem. “Endişelenmeyi bırak.” Ona inanmak istedim. Ama bir şeyler doğru gelmiyordu.

Dördüncü gün, kimseye haber vermeden erkenden döndüm. Dairenin kapısı hafifçe aralıktı. İçerisi buz gibiydi. Annem ve kız kardeşim, etraflarında yemek artıkları ve çöplerle, battaniyelerin altında uyuyorlardı.