Nişanlım, “Aile olmaya hazırlanıyoruz ve sen hâlâ bencilsin!” diye bağırdı. Gözyaşı ve teslimiyet bekliyorlardı. Bunun yerine, gözlerinin içine dosdoğru baktım, bacağımı kaldırdım ve…
Dört aylık hamileydim, ilk çocuğumu bekliyordum. Julian ile düğünümüze sadece altı hafta kalmıştı.
Başarılı bir dijital pazarlama şirketi kurmak için canımı dişime takarak çalıştım. Evim vardı, faturalarımı ödüyordum ve güvenli bir kale inşa ettiğimi sanıyordum. Kör bir hata yaptım: Julian’a aşık oldum. Annesinin desteği ve benim sessiz, sürekli mali yardımlarım sayesinde ayakta kalan, başarısız bir teknoloji girişimini yönetiyordu. Aşkın onu düzeltebileceğine inanıyordum.
Düğün bütçesini görüşmek üzere annesi Eleanor’un kasvetli oturma odasında oturduk.
Eleanor, akrilik tırnaklarıyla fatura yığınına vurarak, “Çiçekçi bugün ithal beyaz orkideler için 10.000 dolar daha istiyor,” diye talep etti. “Ve yemek şirketi ıstakoz ve Wagyu bifteği menüsü için %75 ön ödeme istiyor.”
Midem donuk, zonklayan bir yorgunlukla düğümlendi. “Eleanor, 80.000 doları zaten ödedim. Mekan ve orkestranın parasını tamamen ödedim. Bebeğin doğumundan hemen önce kişisel birikimlerimi ve şirketimin işletme sermayesini tüketmeyeceğim. Orkidelere gerek yok, üstelik tavuk da servis edeceğiz.”
Julian sonunda telefonundan başını kaldırdı, yakışıklı yüzü huysuz bir sinir ifadesiyle buruştu. “Sevgilim, hadi ama. Bugün bizim özel günümüz. Markamızın bir yansıması. Para orada duruyor. Geleceğimize yapılan bir yatırım.”
“Yatırım mı?” diye sordum, evleneceğim adama bakarken, hayal kırıklığıyla kalbim sızlıyordu. “Julian, bu düğüne tek bir dolar bile katkıda bulunmadın! Şirketin iki yıldır kâr etmedi! Bu sirk gösterisini tamamen ben finanse ediyorum. Bir kuruş daha ödemeyeceğim.”
Çantamı kaptım ve kalkıp gitmek için ayağa kalktım. Eleanor’un homurdanıp mağdur rolü oynayacağını bekliyordum. Maskenin şiddetle düşüp, çaresiz bir avcıyı ortaya çıkaracağını hiç beklemiyordum.
Eleanor, kibar tavrını bir kenara bırakarak, karanlık ve ölümcül bir otoriteyle titreşen sesiyle, “Otur aşağı, Maya,” diye emretti. “Buradan gitmiyorsun.”
“Affedersiniz?” diye alaycı bir şekilde başımı salladım. “Menüyü belirlediğinizde beni arayın.”
Koridora doğru bir adım attım. Ama Julian öne atıldı. Beni teselli etmek için elimi tutmadı. Yanımdan geçip, doğrudan masif meşe ön kapının ağır pirinç sürgüsüne uzandı.
Tıklamak.
Ağır metal cıvata yüksek sesle yankılandı. Julian kollarını kavuşturarak fiziksel olarak çıkışı engelledi. Çenesi sert, uzlaşmaz bir çizgi halinde kasıldı. Hamile bir kadın görmüyordu; açılmayı reddeden bir banka kasası görüyordu.
Eleanor hemen arkama geldi ve aradaki mesafeyi kapatarak nefesinden bayat şarap kokusunu alabildim.
Eleanor soğuk bir şekilde, “ATM kartını ve şifreni ver Maya,” dedi. “Mantıklı davranmayı reddettiğin için gerekli parayı kendimiz çekeceğiz.”
Donakaldım. Nefesim kesildi. Sevdiğim adam ve annesi beni soymak için bir evin içine kilitlemişlerdi.
“Delirdin mi? Kapıyı aç!” diye fısıldadım, panik içinde sesim titriyordu.
Aniden Eleanor ellerini kaldırdı ve beni sertçe duvara itti. Çarpmanın etkisiyle nefesim kesildi. Sırtım alçıpan duvara yüksek bir gürültüyle çarptı.
İçgüdüsel olarak, ilkel bir şekilde, ellerim karnıma gitti. İçimde büyüyen minicik, kırılgan hayatı odada aniden patlak veren şiddetten korumak için duyduğum çaresiz, biyolojik bir zorunluluktu bu.
“Ver şunu yoksa düğün iptal,” diye alay etti Eleanor, yüzü benimkine birkaç santim kala, gözleri sosyopatça bir kötülükle parıldıyordu. Hamileliğimi bir silah olarak kullanıyordu. “Senin gibi hamile bir kadın, saygın birinin bile seni istemesine inanılmaz derecede minnettar olmalı. Eğer Julian bugün seni terk ederse, terk edilmiş, bekar bir anne olarak kalacaksın ve hiçbir saygın insan bir daha sana bakmayacak. Bana PIN kodunu ver. Şimdi.”
Benden yıkılacağımı bekliyorlardı. Hamile, insanları memnun etmeye çalışan, tanıdıklarını sandıkları kadını köşeye sıkıştırdılar. Korkudan gözyaşlarına boğulacağımı, sahte sevgilerini satın almak ve doğmamış çocuğum için mutlu bir aile yanılsamasını sağlamak için banka hesaplarımı boşaltacağımı bekliyorlardı.
Fakat Julian’ın alaycı yüzüne ve Eleanor’un açgözlü, şiddet dolu ellerinin beni duvara bastırmasına baktığımda, bu yanılsama tamamen ortadan kalktı.