Kocasından Gelen Gizemli USB Bellek

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kızım Zeynep beş yaşında öldü ve ben en kötü anın doktorun “Üzgünüm, onu kurtaramadık,” dediği an olduğunu sanmıştım. Öyle değilmiş. En kötü an, bir hafta sonra pembe kazağının kolundan çıkan bir notu açıp şunu okuduğum andı: “Kocan sana yalan söylüyor. Videoyu izle. Yalnızken.” Zeynep başta iyiydi. Ancak bir salı günü ateşle uyandı. Perşembe gecesine gelindiğinde, göğsünde kablolar ve bileğinde kırmızı bir alerji bandıyla bir hastane yatağındaydı. “Penisilin,” deyip duruyordum. “Ağır alerjisi var. Lütfen not edin.” Cuma öğleden sonrasına kadar her seferinde başlarıyla onayladılar. Cuma öğleden sonra onu yoğun bakıma aldılar. Demir, elleri cebinde yatağın ayak ucunda duruyor, yabancılara karşı takındığı o gergin ve resmi ifadeyi sergiliyordu. Zeynep’in alnından öptü ve ona cesur olduğunu söyledi. Sonra telefonu titredi ve koridora çıktı. Kim olduğunu sorduğumda, “İşle ilgili. Önemli bir şey değil,” dedi. Cumartesi sabahı alarmlar çalmaya başladı. Hülya adında, yorgun gözlü ve hızlı elli bir hemşire kendini tanıttı. Çizelgeyi kontrol etti, Zeynep’in alerjisinin etrafını kalın bir kalemle daire içine aldı ve “Onu getirmekle en doğrusunu yapmışsınız,” dedi. Cumartesi sabahı alarmlar çalmaya başladı. Kader isimli bir hemşire koluyla yoğun bakım kapısını kapattı. “Hanımefendi, dışarıda beklemek zorundasınız.” “Kızım içeride,” dedim. “O daha beş yaşında.” “Biliyorum,” dedi Kader. “Alana ihtiyacımız var.” Yabancıların yanımdan koşarak geçişini izledim. Kapının içeri doğru açılıp sonra kapanışını izledim. Birkaç dakika sonra, sakin bir sese ve sıkılmış çeneye sahip bir doktor koridora çıktı. Yaka kartında “Dr. Selim” yazıyordu. “Çok üzgünüm,” dedi. “Elimizden gelen her şeyi yaptık.” Demir’in eli omuzuma indi, sabit bir şekilde. Ondan sonra her şey bir kabus gibiydi.

: Kızım Zeynep beş yaşında öldü ve ben en kötü anın doktorun “Üzgünüm, onu kurtaramadık,” dediği an olduğunu sanmıştım. Öyle değilmiş. En kötü an, bir hafta sonra pembe kazağının kolundan çıkan bir notu açıp şunu okuduğum andı: “Kocan sana yalan söylüyor. Videoyu izle. Yalnızken.” Zeynep başta iyiydi. Ancak bir salı günü ateşle uyandı. Perşembe gecesine gelindiğinde, göğsünde kablolar ve bileğinde kırmızı bir alerji bandıyla bir hastane yatağındaydı. “Penisilin,” deyip duruyordum. “Ağır alerjisi var. Lütfen not edin.” Cuma öğleden sonrasına kadar her seferinde başlarıyla onayladılar. Cuma öğleden sonra onu yoğun bakıma aldılar. Demir, elleri cebinde yatağın ayak ucunda duruyor, yabancılara karşı takındığı o gergin ve resmi ifadeyi sergiliyordu. Zeynep’in alnından öptü ve ona cesur olduğunu söyledi. Sonra telefonu titredi ve koridora çıktı. Kim olduğunu sorduğumda, “İşle ilgili. Önemli bir şey değil,” dedi. Cumartesi sabahı alarmlar çalmaya başladı. Hülya adında, yorgun gözlü ve hızlı elli bir hemşire kendini tanıttı. Çizelgeyi kontrol etti, Zeynep’in alerjisinin etrafını kalın bir kalemle daire içine aldı ve “Onu getirmekle en doğrusunu yapmışsınız,” dedi. Cumartesi sabahı alarmlar çalmaya başladı. Kader isimli bir hemşire koluyla yoğun bakım kapısını kapattı. “Hanımefendi, dışarıda beklemek zorundasınız.” “Kızım içeride,” dedim. “O daha beş yaşında.” “Biliyorum,” dedi Kader. “Alana ihtiyacımız var.” Yabancıların yanımdan koşarak geçişini izledim. Kapının içeri doğru açılıp sonra kapanışını izledim. Birkaç dakika sonra, sakin bir sese ve sıkılmış çeneye sahip bir doktor koridora çıktı. Yaka kartında “Dr. Selim” yazıyordu. “Çok üzgünüm,” dedi. “Elimizden gelen her şeyi yaptık.” Demir’in eli omuzuma indi, sabit bir şekilde. Ondan sonra her şey bir kabus gibiydi. Cenaze, Demir sayesinde gerçekleşti. Kız kardeşim Merve kapılara baktı, yemekleri dizdi ve bana sürekli “Sadece nefes al,” deyip durdu. Demir formları imzaladı. Demir hastaneyle konuştu. Demir bana, “Merak etme, ben hallediyorum,” dedi. O an, bunlarla uğraşmayı hayal bile edemiyordum. Cenazeden bir hafta sonra hastane aradı. Tülay adındaki bir görevli, “Zeynep’in eşyaları hâlâ burada. Kıyafetleri. Gelip alabilirsiniz,” dedi. Demir dizüstü bilgisayarından başını çok hızlı kaldırdı. “Ben alabilirim,” dedi. Sonra duraksadı. “Aslında, belki de sen gitmelisin. Bir veda olur.” Hastanede, Tülay bana üzerinde Zeynep’in adının yazılı olduğu şeffaf bir plastik torba uzattı. Hülya hemşire masanın arkasında belirdi ve beni görünce donakaldı. Gülümsemedi ya da teselli edici bir söz söylemedi. Çantayı Tülay’ın elinden aldı ve ellerime bastırdı. “Üzgünüm,” diye fısıldadı. “Güvenlik kayıtlarına ulaşmayı başardım. Zeynep’in kıyafetlerini de senin için ben topladım. Eve gidince kontrol et.” Sonra tavandaki kameraya bir göz attı. Tek bir bakış. Bir irkilme. Ve uzaklaştı. Eve gelince Zeynep’in odasına girdim ve kapıyı kapattım. Yatağı hâlâ yapılıydı. Oyuncak tavşanı hâlâ yastığına dayalı duruyordu. Çantayı battaniyenin üzerine boşalttım. Küçük çoraplar. Yıldızlı taytlar. Kapıdan alelacele çıkarken giydiği pembe kazak. Kazağı onun sevdiği gibi katladım çünkü ellerimin meşgul olmaya ihtiyacı vardı. Sağ koldan buruşmuş bir not kaydı. Altına siyah bir USB bellek bantlanmıştı. Notta şunlar yazıyordu: “Kocan sana yalan söylüyor. Videoyu izle. Yalnızken.” Kalbim o kadar sert atmaya başladı ki görüşüm bulandı. O gece Demir’in uyumasını bekledim. Nefesi nihayet düzene girdiğinde yataktan süzüldüm, bilgisayarımı mutfağa götürdüm ve karanlıkta masaya oturdum. USB belleği takarken ellerim titriyordu. Tek bir dosya. Sayılardan oluşan uzun bir isim. Tıkladım. Köşedeki zaman damgası beni ilk çarpan şey oldu: Zeynep’in öldüğü gün. İlk açı yoğun bakım koridoruydu. Ekranda ben vardım; bir aşağı bir yukarı yürüyor, ağlıyor, yalvarıyordum. Kader’in kolu uzanmış, beni kapıdan uzak tutuyordu. Kapı koluna uzanışımı ve durduruluşumu izledim. Sonra video Zeynep’in odasının içine geçti. Zeynep uyanıktı. Yanakları solgun, gözleri cam gibiydi; bileğindeki kırmızı alerji bandı parlak bir şekilde görünüyordu. Hemşire Hülya yatağın yanında durmuş, serumu ayarlıyordu. Sürekli kapıya bakıyordu, sanki birinin ona destek olmasını bekliyor gibiydi. Dr. Selim elinde bir şırınga ve bir ampul ilaçla içeri girdi. Hülya etiketi okudu ve donup kaldı. Önce çizelgeye baktı, sonra alerji satırını işaret etti. Sonra Zeynep’in bileğine. Sonra tekrar ilaca. Hayır. Doğru değildi. Dr. Selim, sanki önünde bir engelmiş gibi kadını eliyle savuşturdu. Hülya, avuçları açık şekilde yalvararak doktorun eliyle serum girişi arasına girdi. Dr. Selim yaklaştı ve sert bir şeyler söyledi. Hülya irkildi ve kenara çekildi. İlacı enjekte etti. Zeynep’in vücudu sarsıldı. Monitördeki rakamlar fırladı, sonra çöktü. İçeri insanlar doluştu ve görüşün çoğunu kapattı ama yatağın kenarından sarkan kırmızı bantlı Zeynep’in kolunu hâlâ görebiliyordum. Biri köşedeki kameraya baktı. Biri kameraya doğru uzandı. Ekran karardı. Video bitmemişti. Tanıyamadığım bir ses çıkardım, sonra elimle ağzımı kapattım. Küçük bir toplantı odasına geçildi. Dr. Selim ucuz bir masada oturuyordu, elleri kenetlenmişti. Karşısında hastane kartı takılı, takım elbiseli bir adam oturuyordu. Yaka kartında “Metin” yazıyordu. Bu klibin sesi vardı. “İlaç hatası,” dedi Metin, sanki bir program okuyormuşçasına sakince. Dr. Selim fısıldadı: “Alerji bildirilmiş miydi?” “Açıkça,” diye yanıtladı Metin. “Hemşire iki kez itiraz etmiş. Durumun acil olduğunu düşünerek devam etmişsiniz. Bu bir malpraktis (tıbbi hata) vakası ama bu skandalı göze alamam. Bunu yazılı kayıtlara geçirmeyeceğiz.” Midem bulandı. Metin devam etti: “Baba ile yalnız konuşacağız. Anne çok sarsılmış durumda.” Kapı açıldı. Demir içeri girdi. Gözleri kan çanağı. Omuzları dik. Nefesi kontrollü. Metin ayağa kalktı. “Demir Bey, başınız sağ olsun.” Demir hemen oturmadı. Dr. Selim’e dik dik baktı. Metin, “Tedavi sırasında bilinen bir alerjiyle ilgili bir komplikasyon yaşandı. Bu olmamalıydı,” dedi. Demir’in sesi düz bir tonla çıktı. “Yani bir hataydı.” Metin bir kez başıyla onayladı. Demir iki eliyle yüzünü ovuşturdu. Sonra Metin masanın üzerinden bir dosya uzattı. En üstte bir çek vardı. Görüntü kalitesiz olsa bile miktar müstehcen derecede yüksek görünüyordu. “Bunu sessizce çözebiliriz,” dedi Metin. “Dava yok. Basın yok. Ölüm nedeni mevcut hastalığına bağlı kaydedilecek.” Metin’in sesi yumuşadı. “Dava süreci yıpratıcıdır. Yıllarca sürecek ifade vermeler demek. Karınızın tüm tıbbi geçmişini kamuoyuna döker. Aileniz huzuru hak ediyor.” Demir yutkundu. Sordu: “Eğer imzalarsam, bu konu kapanacak mı?” “Evet,” dedi Metin. Demir çeke baktı. Sonra hayatımı ikiye bölen o cümleyi kurdu. “Ayrıntıları bilmesine gerek yok.” Metin kalemi yaklaştırdı. Demir imzaladı. Metin gülümsedi. “Mantıklı davrandığınız için teşekkürler.” Video sona erdi. Zeynep gizemli bir hastalıktan ölmemişti. Zeynep, birisi çığlık atan bir alerji uyarısını görmezden geldiği için ölmüştü. Hülya bunu durdurmaya çalışmıştı. Metin üzerini örtmüştü. Ve Demir onlara yardım etmişti. Demir’i uyandırıp komşular polisi arayana kadar bağırmadım. Daha sessiz bir şey yaptım. Yedekler aldım. Dosyayı kendime e-posta ile gönderdim. Bulut hesabıma kaydettim. İkinci bir belleğe kopyalayıp onun bakmayacağı bir yere sakladım. Ertesi sabah hastaneye gittim ve Hülya’yı sordum. Hemşire bankosunda beni görünce bembeyaz oldu. Gözleri kameralara kaydı. Sonra eğildi ve fısıldadı: “Merdiven boşluğu. Beş dakika sonra.” Beton merdiven boşluğunda sürekli katları kontrol ediyordu. “Kart girişlerini takip ediyorlar,” dedi. “Güvenlik beni fişlerse biterim.” “Gördüm,” dedim. “Her şeyi.” Hülya’nın yüzü çöktü. “Onu durdurmaya çalıştım. İki kez söyledim. Zamanımız olmadığını söyledi.” Bana Metin’in daha sonra bir toplantı düzenlediğini anlattı. Görüntülerin silindiğini söyledi. Görüntülerin yok olup gitmesine dayanamadığı için bir kopyasını aldığını anlattı. “Demir’in sana söyleyeceğini sanmıştım,” dedi. “Sonra kıyafetleri almaya geldin ve hiçbir şeyden haberin yokmuş gibi görünüyordun.” “Tanıklık yapacak mısın?” diye sordum. Hülya gözleri yaşlı bir şekilde başını salladı. “Evet. Lisansımı iptal etseler bile. Artık susamam.” Sonra daha kısık bir sesle ekledi: “Dikkatli ol. Metin sürekli ‘Baba bizimle iş birliği yapıyor’ deyip duruyordu. Sanki senin hiçbir önemin yokmuş gibi.” Eve gidince banka uygulamamızı açtım. Zeynep’in ölümünden dört gün sonra bir ödeme gelmişti. Sonra devasa bir konut kredisi ödemesi. Ardından “Demir – Portföy” isimli bir hesaba transfer. Sadece onun adı. Benimki değil. O gece Demir’in çalışma odasına girdim ve kapıyı kapattım. Telefonum cebimde çoktan kayıttaydı. “Bana gerçeği söyle,” dedim. “Hastane susman için sana para mı ödedi?” Demir’in gözleri kapıya gitti, sonra bana döndü. “Bu da nereden çıktı?” USB belleği masasına bıraktım. “O günkü hastane kayıtlarından.” Sustu. “Ne gördün?” dedi. “Hepsini,” dedim. Bir an için kırılacakmış gibi göründü. Sonra yüzü sertleşti. “Seni korumaya çalışıyordum.” “Yalan söyleyerek mi?” diye sordum. “Kızımızın gerçeğini imzalayıp satarak mı? Kendi adına para saklayarak mı?” “Dağılmış durumdaydın!” diye bağırdı. “Hiç sağlıklı düşünemiyordun.” “Sen ise sadece parayı düşünüyordun,” dedim. Öne eğildi, sesi kısıktı. “Eğer bu mahkemeye taşınırsa, senin psikoterapi kayıtlarını ortaya dökerler. Sana ‘dengesiz’ derler. Ve ben bir gizlilik sözleşmesi imzaladım. Doktor, tek imzanın benim olması durumunu bir şekilde uydurdu. Kaybedecek çok şeyi vardı.” “Yani onlara yardım edecektin,” dedim. Cevap vermedi. “Anlaşmayı anlat,” dedim. “Baştan sona.” Hatayı itiraf etti. Çeki. Gizliliği. Dava açmama sözünü. Beni karanlıkta tutma kararını; çünkü kendi deyimiyle, “Birinin hatası olduğunu bilmeyi kaldıramazdın.” Bitirdiğinde telefonumu çıkardım, kaydı durdurdum ve masaya bıraktım. Demir telefona sanki her an patlayabilirmiş gibi baktı. “Beni kaydettin,” diye nefes verdi. “Evet,” dedim. “Çünkü sen onları bana çoktan tercih etmiştin.” Ertesi gün, Jale adında bir tıbbi hata avukatıyla görüştüm. Videoyu gözünü bile kırpmadan izledi. Sonra Demir’in kaydını dinledi. “Bu bir örtbas operasyonu,” dedi. “Bunu bastırmaya çalışacaklar. Seni kırmaya çalışacaklar.” “Davamızı açıyoruz,” dedim. Tabipler birliğine şikayette bulunduk ve dava açma niyetimizi bildirdik. İki gün sonra, hastanenin hukuk biriminden “gizli materyallerin” iadesini talep eden ve bizi anlaşmayı ihlal etmekle suçlayan resmi bir yazı geldi. O gece Demir eve öfkeli geldi. “Beni aradılar,” dedi. “Durmanı istiyorlar.” “Onlara ‘hayır’ de,” dedim. Bana imkansız bir şey istiyormuşum gibi baktı. “Anlamıyorsun,” dedi. “Hülya’nın peşine düşecekler. Ve benim üzerimden senin canını yakacaklar.” Telefonumu havaya kaldırdım. “O zaman hatırla, elimde her şeyi itiraf ettiğin kaydın var.” O gece valizini topladı ve veda etmeden gitti. Şimdi takvimde ifade verme günleri için uyarılar var. Hülya’dan garip saatlerde mesajlar geliyor: “Giriş kartı kayıtlarımı incelemişler. Korkuyorum.” Yarın, Jale hastanenin videoyu yasaklatmak için bir dilekçe vereceğini söylüyor. Eğer kazanırlarsa, gerçek sanki Zeynep hiç var olmamış gibi temizlenip yeniden etiketlenerek yok olabilir. Demir bir kez mesaj attı: “Lütfen onlar seni yok etmeden önce dur.” Ekran kararana kadar mesaja baktım. Ama bir yalanın içinde güvende olmaktansa, gerçeğin içinde mahvolmayı tercih ederim. Belki beni yok edecekler. Belki evi kaybedeceğim. Belki Hülya lisansını kaybedecek. Belki mahkeme, Demir’in imzasının kızımın kırmızı alerji bandından daha önemli olduğuna karar verecek. Ama bir yalanın içinde güvende olmaktansa, gerçeğin içinde mahvolmayı tercih ederim. Eğer birisi Zeynep’e ne olduğunu sorarsa, cevabın gerçek olmasını istiyorum.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.