Kocama 120 milyon lira kazandığımı söylemedim Bunun yerine eve gidip işten çıkarıldığımı söyledim

Benim adım Elif Otuz dört yaşındayım İstanbul’un Kadıköy tarafında, babamdan kalma küçük bir dairede yaşıyorum Piyango biletini o sabah, işe giderken Üsküdar’daki bayiden almıştım Sayıları mı? Annemin doğum günü ve babamın ölüm yıldönümü

Bayinin önünde durdum, telefonumun ekranına üç dakika boyunca baktım

150 000 000 TL

Vergiden sonra: 120 000 000 TL

Bağırmadım Ellerim titremedi Sadece kaldırımda dikildim Aklımdan tek bir düşünce geçiyordu:

Şimdi eve gidip Emre’ye söylersem, yarın sabah baldızım Selin kesinlikle öğrenir Selin öğrenirse kocası Hakan da öğrenir Hakan öğrenirse — batık inşaat işleri, birikmiş borçlar, o tefecilere olan 5 milyon liralık borç — hepsi bizim kapımıza dayanır

O yüzden eve gitmedim Bankaya gittim

Yeni bir hesap açtım Yeni bir hat aldım Parayı böldüm, yavaş yavaş yatırdım Her şeyi hallettikten sonra eve döndüm

Kapıyı açtığımda Emre mutfaktaydı Solmuş bir önlük takmıştı — yıllardır kullandığı, kenarları yıpranmış o eski önlük Döndü ve gülümsedi:

— Erken geldin? Bir şey mi oldu?

Çantamı kanepeye bıraktım ve oturdum

— Emre

— Ne oldu?

— İşimi kaybettim

Elindeki kepçe havada kaldı Ocağı kapattı, yanıma geldi ve önümde diz çöktü

— Ne zamandan beri?

— Bugün Müdür çağırdı, departmanı küçültüyorlarmış

Gözlerinin içine bakamadım Suçluluktan değil — hayal kırıklığı görmekten korktuğum için

Birkaç saniye sessiz kaldı Sonra elimi tuttu:

— Tamam — dedi, sesi boğuktu — Ben sana bakarım

Dört yıldır evliyiz Emre bir lojistik firmasında koordinatör, aylık maaşı 45 000 TL Ben bir e-ticaret şirketinde operasyon uzmanı olarak çalışıyordum, maaşım 65 000 TL’ydi

Her ay ev kredisi taksiti 25 000 TL, ev masrafları 18 000 TL ve arada bir düğün, kına, bayram harcamaları Yine de ayda otuz-kırk bin lira kenara koyabiliyorduk

Zengin değildik Ama Emre’nin yüzünde bana karşı bir kez bile kızgınlık ya da bıkkınlık görmedim Hiçbir zaman

O gece ekstra yemek hazırladı, buzdolabından iki bira çıkardı ve kadeh kaldırdı:

— Bunu tatil olarak düşün

İçtim ama cevap vermedim

Ertesi sabah, Emre çıkmadan önce bir mesaj geldi:

“Selin’in ayırttığı altın seti geri verdim Kaporası 65 000 TL’ydi, 42 000’ini geri aldım Şimdilik bunu kullan, gerisini hallederiz”

Mesaja uzun uzun baktım O altın seti Selin’in doğum günü içindi Selin, Emre’yi zorla ikna etmişti — “Ablandan doğum günü hediyesi” diye 65 000 TL kapora yatırtmıştı O zaman Emre ses çıkarmamış, birikimimizden vermişti O yüzden kavga etmiştik

Şimdi ise, sırf ben “işsiz” olduğum için, kendi ablasıyla tartışmayı göze alıp parayı geri alıyordu

Telefonu bıraktım, tavana baktım Hesabımda 120 milyon lira vardı Kocam ise dışarıda, 42 000 lira için kendi ablasıyla kavga ediyordu

Ertesi gün telefon susmadı Selin’in sesi hattın öbür ucundan kulağımı kesiyordu:

— Emre! Senin derdin ne?! O benim doğum günü altınımdı! Nasıl geri alırsın kaporayı?!

Emre balkona yaslanmış, sesi sakin:

— Abla, Elif işini kaybetti Tasarruf etmemiz lazım

— Bana ne onun işinden?! Bir operasyon elemanı ne kadar kazanır ki?! Sen benim kardeşimsin, 65 000 lira mı kıyamıyorsun?!

— Kıymamak değil, gerçekten şu an yok

— Yok mu?! Ayda 45 000 maaş alıyorsun, nereye gidiyor?!

— Kredi taksiti, market, fatura, aidat…

— Bana hikâye anlatma! — diye bağırdı Selin — Bu iş burada bitmedi, Emre Cumartesi akşam aile yemeği var, geliyorsunuz!

Telefon kapandı

Emre balkonda kıpırdamadan durdu Salonda her kelimeyi net duydum Yanına gidip bir bardak su verdim:

— Cumartesiye gitmesek olmaz mı?

Bardağı aldı, başını salladı:

— Anne orada olacak Gitmezsek daha çok baskı yapar

Hiçbir şey söylemedim Sadece yeni telefonumu açıp bakiyeyi kontrol ettim:

120 000 000 TL

Cumartesi günü… küçük bir “hediye” götürecektim

Cumartesi, saat 17:00 Selin’in evi Hakan’ın geçen yıl aldığı Ataşehir’deki 160 metrekarelik daire — aylık taksidi 72 000 TL

İçeri girdiğimizde Selin kanepedeydi Saçları yeni yapılmış, tırnakları ojeli, bileğinde ince bir altın bilezik Beni görünce tepeden tırnağa süzdü

— Aa, Elif Çok iyi görünüyorsun, işsiz birine benzememişsin

Emre kaşlarını kaldırdı:

— Abla

— Ne var? Yanlış mı söyledim? Senin karın işten atıldı, değil mi?

Kayınvalide Neriman mutfaktan bir tabak kuruyemişle çıktı, Selin’i hafifçe azarlayarak:

— Yemeğe geçelim, bırak şunları

Sonra bana döndü ve iç çekti:

— Elif, ablana kızma Sen de enişteni örnek al, Hakan kaç tane spa açtı, geçen yıl 2 milyondan fazla kazanmış Sen üç yıl çalıştın, kapının önüne koydular

— Anne, ama…

— Seni kötülüyorum demiyorum — dedi Neriman eliyle havayı keserek — sadece çalış diyorum Evde oturma Emre tek başına kaldıramaz

Hakan çalışma odasından çıktı, polo tişört, elinde çay bardağı:

— Haklı söylüyor anne İş bulamazsan gel bizim spada resepsiyonist olarak başla

Emre kaşığı bıraktı:

— Hakan, bırak Elif kendine uygun bir iş bulacak

Yemek kırk dakika sürdü Selin altın kaporasını üç kez gündeme getirdi Hakan genişleme planlarından beş kez bahsetti Neriman defalarca iç çekti Emre sustukça sustu — ama masanın altında elimi sıktığını hissettim

Dönüş yolunda tek cümle söyledi:

— Takma bunları

Ona baktım:

— Hiç yorulmuyor musun?

— Alıştım artık

Pencereden dışarı baktım, sokak lambaları tek tek geçiyordu Hesabımda 120 milyon lira vardı Ama o masada tek bir mantıklı ya da cesur cümle kuramadım Korktuğumdan değil — görmek istediğimden Bu insanların nereye kadar gideceklerini

Ertesi gün Selin Instagram’a bir fotoğraf paylaştı: ünlü bir markanın kolyesi, fiyatı 180 000 TL Altına uzun uzun yazmış — kocasını göklere çıkarmış, “bazı insanlar” diye ima ederek bizi aşağılamış

Emre postu gördü, ekranı kapattı:

— Bakma

Telefonumu gösterdim:

— Ablan paylaşmış

Almadı:

— Bakma dedim

O sabah beni bir “iş görüşmesine” bırakıyordu — aslında ben bankaya gidip yatırım danışmanıyla görüşecektim

— Selin hep böyleydi — dedi direksiyon başında

— Ömür boyu mu boyun eğeceksin?

— Abla bu, Elif

— Abla diye karını sosyal medyada aşağılayabilir mi?

Sustu Köşede arabayı durdurdu: