Evliliğimin her zorluğun üstesinden gelebileceğine inanarak doğum yaptım. Yanılmışım. Kocam, oğlumuzun doğduğu gün bizi terk etti ve ben o çocuğu sonraki her zorlu yılda tek başıma büyüttüm. Yirmi beş yıl sonra, halka açık tek bir an, bizi bırakan adamın keşke hiç geri dönmeseydim demesine sebep oldu. Kocamın beni terk ettiği gün, kapılar çarpılmadı. Bence böylesi daha kolay olurdu. Annem hep, “Çarpılan bir kapı öfkedir, öfke ise canlıdır,” derdi. “Öfkeyle savaşabilirsin Leyla. Onun arkasındaki sebebi anlayabilirsin.” Oysa Volkan’ın bana verdiği şey; yeni doğan oğlumuza bir bakış, nöroloğa bir bakış ve keskin bir bıçak gibi hissettiren temiz bir sessizlikti. Mert henüz üç saatlikti. Kolumda hâlâ serum vardı. Vücudumun paramparça olduğunu hissediyordum ve oğlum, bir eli hastane önlüğüme dolanmış halde göğsüme sokulmuştu. Nörolog nazikçe konuştu; bunun hayatınızın “öncesi” ve “sonrası” olarak ikiye ayrılmak üzere olduğunun ilk işareti olduğunu sonradan öğrenecektim. “Motor gelişim bozukluğu var,” dedi. “Tablonun tamamını bugün bilemeyiz. Mert’in önümüzdeki aylarda tedaviye, desteğe ve yakın takibe ihtiyacı olacak.” Sanki bana bir eczanenin adresini tarif ediyormuş gibi başımı salladım. Mert henüz üç saatlikti. “Senin suçun değil kızım,” dedi doktor. “Hamilelik öngörülemez bir süreçtir. Önemli olan bunun hayati bir tehlike taşımaması. Destekle, oğlun hâlâ dolu dolu bir hayat sürebilir.” Elimi sıktı. “Bir telefon uzağındayım.” “Teşekkür ederim,” diye fısıldadım. Sonra Volkan anahtarlarına uzandı. İlk başta kocamın biraz hava almaya ihtiyacı olduğunu sandım. Önemli bilgileri sindirmek için genellikle yürüyüşe çıkardı. “Canım,” dedim. “Şu su bardağını bana uzatır mısın?” Kıpırdamadı. Bunun yerine Mert’e, bazı adamların yıkılmış bir duvara baktığı gibi baktı. Keder yoktu, korku yoktu… Sadece bir değerlendirme.