İbretlik.. Genç kız, Güzelliğinden emindi. Çevresindeki erkeklerin pervane bulunduğundan esasen biliyordu güzel bulunduğunu. Hayatın keyfini çıkaran, rahat yaşam sürdüren biriydi. Cep telefonu çaldığında, akşam arkadaşlarıyla hangi eğlence yerine gideceğine karar vermeye çalışıyordu. Telefondaki numaraya baktı, arayan annesiydi.

– Alo… kızım, nasılsın?

– İyiyim anne. Ne oldu?

– Sana bir sürprizim var.

– Sürpriz mi?

– Evet. çok özel Birisi şehrimize gelmiş…

– Eee kimmiş?

– Kim bulunduğu sürpriz. Ancak onu, senin almanı istiyorum.

– Ben mi?

– Evet, senin iş yerine yakın olan parkı biliyormuş. Parka gitmesini ve seninle buluşmasını söyledim. Senin de parka gidip onu almanı istiyorum.

– Anne, ben bu tür şeyleri sevmem, kendin halletsen!?

– Kızım 1-2 saatlik bir işim var. Hem de seni bebekliğinden tanıyan bir arkadaşım. Seni görünce kesinlikle çok sevinecektir.

– Amaaan. Peki peki… Nasıl tanıyacağım?

-Evden çıkarken üstüne giydiklerini tanım ettim. O parkta birtakım oturaklar piknik masası şeklinde. Parkın sinema yönü girişindeki ilk piknik masasına otur. O gelince seni bulacak.

– Tamam anne, tamam…

– Kızım senden her gün mü bir şey istiyorum. Üniversiteyi bitireli, hele de işe gireli bir fatura yatırmaya bile göndermedim.

– Hemen darılma, tamam dedim ya…

– O nasıl tamam demekse… Neyse, hadi o zaman, izin al da çık, bekletme. Ben de işlerimi bitirip anında geleceğim.

Genç kız, izin alıp çıktı. Kısa bir yürüyüşten sonra parka vardı. Ardından ise gelen kişi..