Düğün gecemizde eşime küçük bir sürpriz gerçekleştirmek istedim ve yatağın altına saklandım. Fakat odaya eşim yerine kayınvalidem girdi. Odada kimsenin olmadığını sanıyordu ama yaptığı şey kanımı dondurdu…
Gelin odasına daha yeni çıkmıştık. Odanın ortasında bembeyaz, dantelli örtüleri olan çok büyükte bir yatak duruyordu. Komodinin üstündeki abajur duvarları loş bir ışıkla aydınlatıyor, havada hala taze çiçeklerin ve odaya sıkılan gülsuyunun ferah kokusu hissediliyordu. Aklıma gelen muziplikle yatağın altına saklandım. Sessizce kıkırdıyor; onun içeri girişini, aşaması seslenişini ve ben “Sürpriz!” diye bağırarak meydana çıktığımda yaşayacağı şaşkınlığı hayal ediyordum.
Soğuk parkenin üstünde uzanmış, gelinliğimin kabarık eteklerini kendime doğru çekmiştim. Duvağım kenarda duran ayakkabı kutusuna takılmıştı, kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu ama korkudan değil, heyecandandı. Yerimi erkenden belli etmemek amacıyla solukimi tutarak beklemeye başlismim.
Derken kapı gıcırtıyla açıldı. Eşimin o bildik ismim seslerini duymayı bekliyordum ama duyduğum şey topuklu ayakkabıların parkede çıkardığı o sert, otoriter tıkırtılardı. Bu yürüyüşü nerede olsa tanırdım: Kayınvalidem Neriman Hanım odaya girmişti.
Yatağa doğru yürüdü ve tam kenarına oturdu. O kadar yakındı ki yatağın yayları başımın anında üstünde acı bir gıcırtıyla esnedi. Taş kesilmiştim, soluk almaya bile korkuyordum. Kayınvalidem telefonunu çıkardı, hoparlöre aldı ve sanki kendi evindeymiş gibi gayet rahat bir ses tonuyla konuştu: “Alo, oğlum? Ben odadayım. Gelin hanım nerede? Vaktimiz daralıyor, bir an evvelce işe koyulmamız lazım.