Beyefendi… bebeğimi alır mısınız? Annem üç gündür hiçbir şey yemedi.”
Ama o oyuncağın içine saklanan korkunç sır, sonunda bir milyonerin hayatını altüst edecekti.
İstanbul’da, Nişantaşı’nın ağır ve bunaltıcı bir cumartesi sabahıydı. Lüks arabalar vitrinlerle dolu caddelerden süzülüp geçiyor, insanlar ise rahatsız edici gördükleri şeylere bakmamayı tercih ediyordu.
Şık bir pastanenin cam kapıları açıldı. İçeriden tarçınlı çörek, espresso, sıcak tereyağı ve mutluluk kılığına girmiş zenginlik kokusu dışarı yayıldı.
Richard aceleyle dışarı çıktı. Bir elinde buzlu kahvesi vardı, diğer eliyle telefonundan e-postalarına bakıyordu. Aklı sözleşmelerin, yatırımcı toplantılarının ve büyüdükçe huzurunu azaltan rakamların içindeydi.
Hızlı yürüyordu. Sanki şehrin onun yolundan çekilmesi gerekiyormuş gibi.
Sonra küçücük bir ses trafik gürültüsünü delip geçti.
“Beyefendi… bebeğimi alır mısınız?”
Richard o kadar ani durdu ki neredeyse kahvesini düşürüyordu.
Karşısında en fazla altı yaşında bir kız çocuğu duruyordu. Gözleri kocamandı. Koyu renkliydi. Ve hiçbir çocuğun gözlerinde olmaması gereken o derin, can yakan hüzün vardı.
Üzerinde sanki birinden kalmış gibi duran soluk bir elbise vardı. Plastik sandaletlerinden biri çatlamıştı. Diğer ayağı ise çıplaktı ve yanan kaldırıma basıyordu.
Göğsüne sımsıkı bastırdığı şey, eski el yapımı bir bez bebekti. Yıpranmış, püskülleri çıkmış, ama sevgiyle dikilmişti. Kız onu öyle tutuyordu ki, sanki elinden bırakırsa hayattaki son güvenli şeyini de kaybedecekti.
“Annem için,” diye fısıldadı küçük kız. “Üç gündür hiçbir şey yemedi.”
Bu sözler Richard’a beklediğinden daha sert çarptı.
Üç gün.
Onun dünyasında üç gün, ertelenen toplantılar ya da berbat geçen bir tatil demekti.
Bu küçük kızın dünyasında ise açlık demekti.
Refleksle etrafına baktı. Birinin tepki vermesini bekledi. Ama insanlar yanlarından yürüyüp geçmeye devam ediyordu. Göz temasından kaçıyorlardı. Sanki yoksulluk bulaşıcıymış gibi.
Richard yavaşça çömeldi ve kızla göz hizasına geldi.
“Bu bebek senin için önemli mi?” diye sessizce sordu.
Küçük kız bebeği daha sıkı sardı.
“Annem ben bebekken yapmıştı,” dedi. “Ama şu an yiyeceğe daha çok ihtiyacımız var.”
Ses tonunda rol yoktu.
Kandırma yoktu.
Sadece Richard’ın göğsünün derinlerinde bir şeyi sıkıştıran o yıkıcı dürüstlük vardı.
“Kaç para?” diye sordu.
“İki yüz lira,” dedi kız. “Pirinç almaya yeter.”
Richard cüzdanını çıkardı ve içinden tertemiz bin liralık bir banknot uzattı.
“Bununla pirinçten fazlasını alırsın.”
Küçük kızın gözleri hemen büyüdü.
“Beyefendi… üstünü veremem.”
Richard o gün ilk kez gülümsedi.
“Üstünü istemiyorum.”
Kız önce bebeğe baktı, sonra yeniden ona baktı. Acı dolu bir saniye boyunca tereddüt etti. Sanki sevdiği birini veriyormuş gibiydi.
“Ona iyi bakacağınıza söz verin.”
Richard yavaşça başını salladı.
“Söz veriyorum.”
Küçük kız, Richard adını bile soramadan bebeği dikkatlice onun ellerine bıraktı ve kalabalığın içinde kayboldu.
O gece, İstanbul’a bakan soğuk çatı katı dairesinde Richard o bebeği cam yemek masasının üzerine koydu.
Ev sessizdi.
Fazla sessizdi.
Ne bir aile vardı.
Ne kahkaha.
Ne de onu bekleyen biri.
Sadece pahalı mobilyalar, parlayan şehir ışıkları ve dışarıdan kusursuz görünen bir hayat.
Richard kravatını gevşetti ve שוב bebeğe baktı.
Bebekte onu huzursuz eden bir şey vardı.
Sonra duydu.
Tak… tak… tak…
Hafif bir vurma sesi.
Richard donup kaldı.
İlk anda sesin camlardan geldiğini sandı.
Sonra havalandırmadan.
Sonra duvarların içinden.
Ama ses tekrar geldi.
Tak… tak… tak…
Bu kez sesin tam olarak nereden geldiğini biliyordu.
Bebekten.
Richard yavaşça bir adım yaklaştı.
Bebeğin karnındaki dikişli kumaş hafifçe oynadı.
Kanı çekildi.
Telefonu elinden kaydı ve yere çarpıp düştü.
Çünkü o oyuncağın içine saklanan şey, bir çocuğun koyabileceği bir şey değildi.
Ve gün ağarmadan önce Richard, şehrin en güçlü adamlarından birini yerle bir edecek kadar korkunç bir sırrı ortaya çıkaracaktı…