O an derin bir nefes aldım ve anneme doğru bir adım attım. “Hayır anne,” dedim, sesim hayatım boyunca ona karşı hiç olmadığı kadar net ve kararlıydı. “O bizi terk etmedi. Sen onu bizden çaldın.”

Annem bu sözlerim üzerine sarsılarak geriledi. Bütün hayatım boyunca bana anlattığı o yalan hikayenin sonuna gelmiştik. Her şey, bir buçuk yıl önce Zeynep’in klinikteki gece nöbetlerinden birinde başlamıştı. Zeynep, o gece kalp spazmı geçirerek acile getirilen kimsesiz, yaşlı bir adamla ilgilenmişti. Adamın durumu iyiye gittiğinde onunla sohbet etmeye başlamış ve adam, hayatındaki en büyük pişmanlığını o gece nöbetçi hemşiresi olan eşime anlatmıştı: Eşinin bitmek bilmeyen statü hırsı, zengin ailesinin gücünü kullanarak onu sürekli ezmesi ve en sonunda boşanma aşamasında “Eğer çocuğu görmeye kalkarsan seni hapse attırırım, bu çocuğu sana göstermem” diyerek onu tehdit etmesi…

Zeynep adamın adını, memleketini ve anlattığı detayları duyduğunda taşları yerine oturtmuştu. O adam babamdı. Annemin o çok güvendiği avukatlar ordusu ve ailesinin nüfuzuyla hayatımızdan kazıyıp attığı, bana ise “Seni istemediği için kaçıp gitti” diye anlattığı babam… Zeynep bana bu gerçeği anlattığında dünyam başıma yıkılmıştı. Ancak o “ayak bağı” dediği, “geleceğini çöpe atıyorsun” diyerek aşağıladığı kadın, yani eşim Zeynep, sadece kırık dökük hayatımı toparlamakla kalmamış, yirmi iki yıldır benden çalınan babamı da bana geri vermişti.

“Zeynep her şeyi çözdü,” dedim annemin gözlerinin içine bakarak. “Klinikte babamla karşılaştı. Senin bana yıllarca anlattığın masalların arkasındaki o iğrenç gerçeği gün yüzüne çıkardı. Senin o çok değer verdiğin paran, statün, cemiyet hayatın… Hepsi bir yalandan ibaretmiş. Sen beni bir evlat gibi değil, sadece kendi mükemmel vitrininin bir parçası, bir ‘proje’ olarak gördün.”

Annem titremeye başlamıştı. Gözleri dolmuş, dudakları aralanmıştı ama tek kelime edemiyordu. Mutfaktan çıkan Zeynep, elinde bir tepsiyle salona adım attı. Üzerinde sıradan bir önlük, yüzünde o her zamanki sıcak, makyajsız tebessümü vardı. Anneme doğru dönüp, “Hoş geldiniz Leyla Hanım,” dedi sakin ve kibar bir sesle. “Yol yorgunusunuzdur, çay demleniyor, içer misiniz?”

Annem Zeynep’e, sonra babama, en son da bana baktı. O an, yıllarca uğruna savaştığı, insanları ezdiği o “güçlü” imajının ne kadar aciz, ne kadar yalnız olduğunu yüzündeki ifadeden okuyabiliyordum. O pahalı kıyafetlerinin içinde küçücük kalmıştı. Zenginliğinin ve kibrinin ona bir aile veremediğini, aksine olanı da yok ettiğini ve benim o “sefil” dediği hayatta, onun asla sahip olamayacağı kadar büyük bir servet bulduğumu anlamıştı.

Çantasını yerden yavaşça eğilip aldı. Hiçbir şey söylemedi. Gözünden süzülen tek bir damla yaş, özenle yapılmış makyajını bozarak çenesine doğru indi. Arkasını döndü, kapıdan çıktı ve sessizce merdivenlerden inip hayatımızdan temelli ayrıldı.

Kapıyı arkasından yavaşça kapattım ve kilitledim. Evin içine yeniden o eşsiz sessizlik ve huzur çöktü. Babam gülümseyerek yanıma geldi, elini omzuma koydu. O sırada küçük Can mutfaktan fırlayıp babamın bacağına sarıldı, “Dede! Hadi masalın sonunu okuyalım!” diye cıvıldadı.

Babam Can’ı kucağına alırken, Zeynep yanıma gelip başını göğsüme yasladı. Haklıydı annem; ben bir seçim yapmıştım. Ve bu seçim, hayatımda yaptığım en doğru, en güzel yatırımdı.