Bankanın arka koridorları daha da sessizdi.

Mermer zeminler burada daha parlaktı.

Cam duvarların arkasında insanlar çalışıyordu ama kimse bize bakmıyordu.

Adam küçük bir odaya girdi.

Ben de arkasından.

Kapı kapandı.

Oturmam için bir sandalye gösterdi.

Ben otururken o karşıma geçti.

Birkaç saniye bana baktı.

Sonra sordu:

“Büyükannenizin adı Elif Yılmaz mıydı?”

Kalbim bir an durdu.

“Evet.”

Adam derin bir nefes aldı.

“Bu kartı size o mu verdi?”

Başımı salladım.

“Ölmeden önce.”

Adam masaya yaslandı.

Sonra yavaşça konuştu.

“Büyükanneniz burada kırk yıldır bir kasa kiralıyordu.”

Gözlerim büyüdü.

“Kasa mı?”

Adam başını salladı.

“Evet. Ama ilginç olan şey şu…”

Bir an durdu.

“…o kasaya sadece bir kez erişim sağladı.”

“Ne zaman?”

Adam bana baktı.

“Dün.”

O an odamızdaki hava sanki dondu.

“Bu… imkânsız,” dedim.

“Büyükannem üç ay önce öldü.”

Adam birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra masanın çekmecesini açtı.

İçinden bir dosya çıkardı.

Dosyayı bana doğru çevirdi.

Fotoğrafa baktım.

Ve kanım çekildi.

Çünkü fotoğraftaki kişi…

büyükanneme tıpatıp benziyordu.

Ama daha gençti.

Adam konuştu.

“Dün gelen kadın bu.”

Başım dönmeye başladı.

“Bu… bu büyükannem değil.”

Adam yavaşça başını salladı.

“Evet.”

“Biz de öyle düşündük.”

O an içimde bir şey parçalandı.

“Peki kimdi?”

Adam bana uzun süre baktı.

Sonra sessizce söyledi:

“Anneniz.”

O kelime odanın içinde yankılandı.

Annem.

Ama bu imkânsızdı.

Çünkü annem…

On yıl önce ölmüştü.

“Bu mümkün değil,” dedim.

Sesim titriyordu.

“Annem öldü.”

Adam masanın üzerine başka bir fotoğraf koydu.

Eski bir güvenlik kamerası görüntüsüydü.

Kadın kameraya doğru yürüyordu.

Yüzü netti.

Kalbim duracak gibiydi.

Çünkü o yüz…

benim yüzüme benziyordu.

Adam sessizce konuştu.

“Bu kasayı açtı.”

“Ve içine bir şey bıraktı.”

“Ne?”

Adam başını eğdi.

“Biz de bilmiyoruz.”

O an beynimde yüzlerce soru çarpışıyordu.

“Kasayı açabilir miyim?”

Adam başını salladı.

“Evet.”

“Çünkü büyükanneniz vasiyetinde tek bir şey yazmış.”

Kalbim sıkıştı.

“Ne yazmış?”

Adam yavaşça söyledi:

“Kasayı yalnızca torunum açabilir.”

Birkaç dakika sonra kasaların olduğu odaya girdik.

Devasa metal kapılar duvarları kaplıyordu.

Adam küçük bir kutuyu çıkardı.

Kasa numarası: 4173

Kapıyı açtı.

Kutuyu bana verdi.

“Buyurun.”

Ellerim titriyordu.

Kapağı açtım.

İçinde sadece iki şey vardı.

Bir anahtar.

Ve küçük bir not.

Notu açtım.

Büyükannemin el yazısıydı.

“Gerçek sandığından çok daha karanlık.”

“Eğer bunu okuyorsan… artık geri dönüş yok.”

Altında bir adres yazıyordu.

Ve tek bir cümle.

“Annen seni bekliyor.”

O an başımı kaldırdım.

Adama baktım.

“Bu ne demek?”

Adamın yüzü solgundu.

Çünkü tam o sırada bankanın alarmı çalmaya başladı.

Kırmızı ışıklar yanıp sönüyordu.

Kapılar kilitlendi.

Ve hoparlörden bir ses geldi:

“Güvenlik ihlali.”

Adam bana baktı.

Gözlerinde ilk kez korku vardı.

“Sanırım…” dedi.

“…annen seni buldu.”