12 yaşındaki bir kız büyük bir uluslararası şirkette iş görüşmesine geldi ve kendinden emin bir şekilde yedi dil bildiğini söyledi; şirketin sahibi onun yüzüne sadece güldü… ta ki kız tüm ofisi şok içinde donduran bir şey yapana kadar 😳

Uluslararası şirketin genel merkezindeki iş görüşmeleri sabahın erken saatlerinden itibaren devam ediyordu. Şehir merkezindeki dev cam bina o kadar lüks ve sert görünüyordu ki, birçok aday daha girişte bile gerilmeye başlıyordu. Geniş lobide insanlar dosyalar ve dizüstü bilgisayarlarla oturuyor, kendi aralarında fısıltıyla konuşuyor ve sürekli kaderlerinin belirlendiği toplantı odasının kapısına bakıyorlardı.

Her birkaç dakikada bir oradan biri asık bir yüzle çıkıyordu. Bir adam sinirle kravatını düzeltiyor ve telefonda reddedildiğini fısıldıyordu. Gözleri yaşlı genç bir kadın hızla asansöre yöneliyordu. Deneyimli uzmanlar bile görüşmeden sonra şaşkın ve moralsiz görünüyordu.

Sebep basitti.

Şirketin sahibi son aday seçimini bizzat yapıyordu.

Adı Richard Hoffman’dı. İş dünyasında son derece sert, kimseyi esirgemeyen ve asla ikinci şans vermeyen biri olarak tanınıyordu. Uzun bir masada departman müdürleriyle birlikte oturuyor ve her adaya farklı dillerde zor sorular sorarak dikkatle izliyordu.

Sekreter yorgun bir şekilde kapıyı açtı ve yüksek sesle söyledi:

— Sıradaki.

Ama lobideki insanlar kimin ayağa kalktığını görünce, odada hemen şaşkın bir fısıltı yayıldı.

Kapıya doğru sakin bir şekilde yaklaşık on iki yaşlarında küçük bir kız yürüyordu.

Üzerinde basit bir kot pantolon, gri bir tişört ve eski spor ayakkabılar vardı. Elinde ince bir dosya tutuyordu. Bu yer için fazla küçük görünüyordu ama kendinden emin ve hiç korkmadan yürüyordu.

Lobideki birkaç kişi sessizce gülmeye başladı.