Hiç müdahale etmedi. Sadece izledi. Zaman yavaş akıyordu.

Ama bir noktada şeyh artık dayanamadı ve tüm uçağı şok içinde bırakan bir şey yaptı… 😱 Hikâyenin devamı ilk yorumda 👇👇

Bir anda hafifçe öne eğildi.

Kadına, sonra çocuğa baktı ve yavaşça:

— Alabilir miyim? dedi.

Kadın şaşkınlıkla ona baktı, ne olduğunu hemen anlayamadı.

Şeyh ellerini dikkatlice uzattı. Anne sadece bir saniye tereddüt etti… sonra çocuğu ona verdi.

Kabin belirgin şekilde sessizleşti. İnsanlar dönüp bakmaya başladı. Şeyh bebeği güvenle ama çok nazikçe aldı. Onu kucağına yasladı, hafifçe salladı ve yavaşça şarkı söylemeye başladı.

Bu yumuşak, sakin bir Arap ezgisiydi. Sesi alçak, düzenli ve neredeyse bir ninni gibiydi. O seslerde sıcak ve tanıdık bir şey vardı.

Başta çocuk hâlâ ağlıyordu. Sonra ağlama azaldı. Bir dakika sonra sadece ona bakıyordu, sesi dinliyordu.

Ve sonra… sustu. Kabinde beklenmedik bir sessizlik oluştu.

Şeyh bebeği hafifçe sallamaya devam etti, aynı melodiyi söylüyordu. Çocuk yavaş yavaş rahatladı, nefesi düzeldi, gözleri kapanmaya başladı.

Anne gözlerine inanamıyordu.

— Nasıl… bunu nasıl yaptınız?.. diye fısıldadı.

Adam hafifçe gülümsedi, bebeği sallamayı bırakmadan:

— Annem bize çocukken bu şarkıyı söylerdi, dedi sakin bir şekilde. — Bizi hep sakinleştirirdi.

Kadına baktı ve yumuşakça ekledi:

— Biraz daha ben tutayım. Siz dinlenin.

Kadın tekrar ağlamamak için ağzını eliyle kapattı. Ama gözyaşları yine geldi — bu kez farklıydı.

Kabin içinde artık kimse şikâyet etmiyordu.