Annem, üvey babamla evlendiğinde dünyanın en mutlu kadını olmuştu; adam o kadar kibar, o kadar kusursuzdu ki çevremizdeki herkes onlara imrenerek bakıyordu. Ben ise henüz 15 yaşındayım ve bu mükemmel görünen tablonun ardındaki o sarsıcı gerçeği tesadüfen öğrenmiştim; günlerdir bu ağır yükün altında eziliyor, geceleri gözüme uyku girmiyordu. Anneme anlatmaya kalksam asla inanmazdı, çünkü ona olan aşkı gözlerini tamamen kör etmişti; ama saklamaya devam ettikçe kendimi ona ihanet ediyormuş gibi hissediyorum. Üvey babamın çalışma odasındaki o gizli bölmede bulduğum eski belgeler ve başka bir isme düzenlenmiş kimlik, onun aslında bize anlattığı kişi olmadığını kanıtlıyordu. O akşam annem, iş arkadaşlarıyla bir akşam yemeğine gitmek zorunda kaldı ve beni onunla evde yalnız bıraktı. İçimde tarif edilemez bir huzursuzlukla odama kaçmaya hazırlanırken, üvey babam mutfaktan bana seslendi: “Gel biraz oturalım, seninle özel bir şey konuşmam gerekiyor.” Salona geçtiğimde elinde o gizli bölmede gördüğüm dosyayı tutuyordu. Yüzündeki o her zamanki nazik gülümseme gitmiş, yerine buz gibi bir ifade gelmişti. Kapıyı usulca kapattı ve tam karşımdaki koltuğa oturdu. Gözlerini gözlerime dikerek, “Neleri bildiğinin farkındayım,” dedi. Kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu, artık kaçacak hiçbir yerim kalmamıştı ve şimdi onunla tamamen yalnızdım… Boğazım kurumuştu, tek bir kelime bile edemiyordum. Bakışları, daha önce gördüğüm o müşfik babacanlıktan fersah fersah uzaktı. Elindeki dosyayı masanın üzerine yavaşça bıraktı; sanki bir satranç hamlesi yapıyordu ve şah-mat demesine saniyeler kalmıştı…