Kocama baktım. Benden uzağa dönmüş, düzenli nefes alıyordu.

“Beni korkutuyorsun,” diye fısıldadım.

Mara’nın sesi çatladı. “Sadece yap!”

Nedenini anlamadan hareket ettim.

Yataktan kalktım. Telefon şarj aletimi düşünmeden aldım. Koridora süzüldüm. Arkamdan Kaan kıpırdandı.

“Elif?” diye mırıldandı.

Donakaldım.

“Su alıyorum,” dedim.

Cevap vermedi.

Koridorun ışığını kapattım. Mutfağın ışığını kapattım. Kaan’ın hep açık bıraktığı salon lambasını kapattım. Ellerim o kadar çok titriyordu ki telefonumu neredeyse düşürüyordum. Mara hatta kalmıştı, nefesinden başka ses çıkmıyordu.

Tavan arası merdivenlerinde fısıldadı: “Kapatma.”

Yavaşça tırmandım. Her tahta basamak çıplak ayaklarımın altında gıcırdıyordu. Tavan arası toz, yalıtım malzemesi ve eski noel kutuları kokuyordu. Kapıyı arkamdan çektim ve küçük mandalı yerine sürgüledim.

“Kilitledim,” dedim.

“Pencereden uzak dur.”

Sonra hat sustu.

Bir korkunç dakika boyunca hiçbir şey olmadı.

Sonra aşağıdan Kaan’ın sesini duydum.

Artık uykulu değildi.

Sakin.

“Işıklar kapalı,” dedi.

Başka bir adam cevap verdi. Evimin içinden.

“O zaman biliyordur.”

Elimi ağzıma götürdüm.

Tavan arası döşeme tahtalarının arasındaki dar bir çatlaktan aşağıdaki koridorun bir kısmını görebiliyordum. Kaan eşofmanıyla duruyor, bir kolunun altında benim laptopumu taşıyordu.

Yanında siyah yağmurluklu bir yabancı vardı.

Yabancı Kaan’a küçük bir çanta uzattı.

Kaan çantayı açtı. İçinde üç pasaport vardı.

Birinde kocamın fotoğrafı vardı.

Birinde oğlumun fotoğrafı vardı.

Üçüncüde benim fotoğrafım vardı.

Ama hiçbirinde bizim adımız yoktu.

Ve işte tam bu anda her şey altüst oldu.