Görevden, eşimin haberi olmayan protez bir bacakla ve hem ona hem de yeni doğan ikiz kızlarımıza aldığım hediyelerle döndüm. Sıcak bir karşılama yerine, bebeklerimi ağlarken ve karımın daha iyi bir hayat için bizi terk ettiğini yazan bir notla karşılaştım. Üç yıl sonra, onun kapısına dayandım. Bu sefer kuralları ben koyuyordum. Dört aydır gün sayıyordum. Her sabah uyanmak için çok net bir sebebi olan sıradan bir adamdım: Kendi evimin kapısından içeri girmek ve yeni doğan kızlarımı ilk kez kucağıma almak. Annem bana fotoğraflarını bir hafta önce göndermişti. Karım bizi daha iyi bir hayat için terk etmişti. O fotoğrafa sayılamayacak kadar çok bakmıştım. Eve dönüş uçağı boyunca üniformamın göğüs cebinde katlı durmuştu; onu o kadar çok çıkarmıştım ki kat yerleri yumuşamıştı. Bacağımdan ne karım Meral’e ne de anneme bahsetmiştim. Meral ile iki kez bebek kaybetmiştik ve bu kayıpların onu her seferinde ne hale getirdiğini görmüştüm. Son görevimde bu yaralanma gerçekleştiğinde, ona söylememe kararı aldım. Hamileydi ve bu sefer bebekler tutunmuştu. Henüz bu kadar hassas bir durumdayken onu korkutacak ve üzecek bir haber vererek bu durumu riske atamazdım.