Kocam, ben doğum iznindeyken beni terk edip gittiğinde, bu kalp kırıklığını sessizce atlatacağımı kendi kendime telkin etmiştim. Beklemediğim şey ise aylar sonra onun düğününde dikiliyor olmak ve o mükemmel gününün parça parça dağılışını izlemekti.

31 yaşındayım ve eskiden evliliğimin sarsılmaz olduğuna inanırdım. Tarık ile dört yıldır birlikteydik ve ikiz kızlarımızı kucağımıza almıştık. Hayat; gece yarısı beslemeleri, çamaşır yığınları ve yorgunluktan ibaret bir bulanıklığa dönüşmüştü ama ben bu kaosun gerçek bir şeyler inşa ettiğimiz anlamına geldiğini sanıyordum.

Ancak o ilk aylarda bir yerlerde, Tarık uzaklaşmaya başladı. Küçük şeylerle başladı: Daha az sohbet, benden kaçırdığı gece yarısı mesajları ve “iş stresi” diyerek geçiştirdiği duygusal mesafeler. Sonra bir gece, ben üzerimde süt lekeli bir tişörtle uykusuzluktan bitap düşmüşken, bana sakince boşanmak istediğini söyledi. Beni artık sevmediğini ama “kızlara bakmaya devam edeceğine” dair söz verdiğini belirtti.

Boşanma resmileştikten kısa bir süre sonra nişanlandığını duyurdu; hem de kuzenim Gamze ile. Haberi bir aile mangalında, sanki romantik bir kader cilvesiymiş gibi paylaştılar. Ben evde yeni doğan ikizlerle ilgilenirken, onlar görkemli bir düğün planlıyorlardı. Ve evet, davet edilmiştim.

Altı ay sonra oraya tek başıma gittim. Olay çıkarmaya değil, olaya şahitlik etmeye gitmiştim. Davetliler Gamze’nin ışıltısına hayran kalıp Tarık’ı sanki hayatını “güncellemiş” gibi överlerken, ben nazikçe gülümsedim ve bekledim.

İlk dansları sırasında müzik aniden kesildi. DJ, damadın eski eşinden “özel bir istek” olduğunu duyurdu. Arkalarındaki dev ekranda bir slayt gösterisi belirdi. Önce, Tarık’ın tam nafaka ödemeye gücünün yetmediğini iddia ettiği bir mesaj..