Arabanın arka kapısı açıldı. Pahalı takım elbiseli şık bir adam indi ve doğruca çocuğa doğru yürüdü.

“Neden para dileniyorsun?” diye soğukça sordu.

Sokak bir anda sessizleşmiş gibiydi.

Çocuk mikrofonu indirdi ve umut dolu masum gözlerle yukarı baktı.

“Kendime bir bisiklet almak istiyorum,” dedi yumuşakça.

Yoldan geçenler yavaşladı. Telefonlar havaya kalkmaya başladı.

Zengin adam ona baktı… sonra çocuğun boynunda asılı bir şey fark etti.

Kamera yaklaştı.

Eski bir gümüş kolye.

Adamın yüzü anında değişti. Elleri titremeye başladı.

“Bunu nereden aldın?” diye fısıldadı.

Çocuk gururla gülümsedi.
“Annem, babamın bunu tanıyacağını söyledi.”

Sessizlik sokağı ezdi geçti.

Kalabalık iki yüze birden bakıyordu.

Zengin adam yavaşça dizlerinin üzerine çöktü, gözleri yıllardır hissetmediği bir duyguyla doldu.

Cüzdanına uzandı… ve aynı kolyenin kırık diğer yarısını çıkardı.

Çocuk geri çekildi, nefesi kesildi.

“…Baba?” diye fısıldadı.

Adam önce konuşamadı. Sadece titreyen parmaklarıyla kırık parçayı uzattı.

“Bunu her gün yanımda taşıdım,” dedi sessizce.

Çocuğun yanaklarından yaşlar süzüldü.

“Annem senin bizi terk ettiğini söyledi…” diye fısıldadı.

Adamın yüzü acıyla buruştu.

“Hayır,” dedi. “Bana ikinizin de öldüğü söylendi.”

Kalabalık tamamen sessizleşti.

Çocuk ona baktı—kafası karışmış, kalbi kırık ama yine de umut doluydu.

“Peki neden bizi bulmaya gelmedin?” diye sordu.

Adamın cevabı gelmedi.

Bunun yerine çocuğun arkasındaki yaya geçidine baktı… ve yüzündeki tüm renk çekildi.

Kamera hızla döndü.

Güneş ışığında bir kadın duruyordu, donakalmış, bir eli ağzını kapatmıştı.

Boynunda aynı kolyenin zinciri vardı.

Çocuk yavaşça döndü.

“Anne?” diye nefes aldı.

Adam yarı doğruldu, hareket edemiyordu.

“Hayattasın…” diye fısıldadı.

Kadın titreyerek bir adım öne çıktı.

“Ben bisiklet için geldim,” dedi yumuşakça.
“…senin için değil.”