Bir sabah beş yaşındaki oğlum, yüzü bembeyaz olmuş halde yanıma koştu.

“Anne… dedemin sırtında garip şeyler var.”

Ne demek istediğini sorduğumda sesi titriyordu.

“Mavi… hatta siyah gibi. Çok kötü görünüyor.”

İçime bir huzursuzluk çöktü.
Çocuklar bazen abartırdı ama böyle bir korkuyu durup dururken yaşamazlardı.

Öğleden sonra kayınpederimin odasına gittim. Kapıyı araladığımda onu aynanın karşısında, gömleksiz halde sırtını incelerken gördüm.

Yaklaştığımda nefesim kesildi.

Sırtı mavimsi-mor izlerle kaplıydı.
Omurgası boyunca, kürek kemiklerinde, farklı boyutlarda…
Bir ya da iki tane değil, birçok iz vardı.

“Size ne oldu?” diye sordum panikle.

Hızla toparlandı.

“Düştüm,” dedi.
“Yaşlılık işte… olur böyle.”

Ama sesi gergindi.
Ellerinin titrediğini fark ettim.

Doktora gitmeyi teklif ettiğimde bu kez sertleşti.

“Geçecek. Kimseye ihtiyacımız yok.”

İçime sinmedi.

Ve birkaç gün sonra, gece duyduklarım her şeyi değiştirdi…