Soğuk onu öldürmedi. Acı onu kırmadı. Zor da olsa, buz gibi suyun içinde metal ve çıkıntılara tutunarak kız kendini dışarı çıkarmayı başardı. Elleri kesilmişti, nefesi düzensizdi ama durmadı. Gemide herkes onun öldüğüne inanırken o geri döndü.

Ve ilk yaptığı şey telsize ulaşmak oldu.

Sesi zayıftı ama içinde korku yoktu. Sadece net sözler ve gerçekler vardı. Her şeyi anlattı.

Ertesi gün gemi istasyona yanaştığında iskelede insanlar bekliyordu. Sadece karşılayanlar değil — üniformalı kişiler, polis ve özel güçler. Gemideki atmosfer bir anda değişti. Gerilim hissedilir hale geldi.

Albay ilk başta hiçbir şey anlamadı. Her zamanki gibi kendinden emin şekilde güverteye çıktı ama bir saniye sonra onların bakışlarını gördü. Ve o an her şeyi anladı.

Kadın öne çıkarıldı. Hayattaydı.

Bandajlı elleriyle, solgun ama dimdik ayakta duruyordu. Ona sakin bir şekilde bakıyordu; ne bağırış ne de nefret vardı. Ve o anda her şey netleşti: artık her şey onun planladığından tamamen farklı bitecekti.

Tüm mürettebatın önünde tutuklandı.

Dün sessiz kalan insanlar artık bakışlarını kaçırmıyordu. Ve herkes bu hikâyenin nasıl sonuçlandığını anladı.

Albay bir sorundan kurtulmak istemişti.

Ama sonunda kendisi sorun oldu.