Sabah uyandığımda aynanın karşısında donup kaldım. Boynumdan göğsüme, oradan kollarıma kadar yayılmış kırmızı, iltihaplı kabarcıklar… Bazıları patlamış, sarımsı bir sıvı sızdırıyordu. Kaşıntı dayanılmazdı; tırnağımı geçirdiğim an ka’nla karışık irin fışkırıyordu. Ama asıl korkutan, şekilleriydi. Lekeler rastgele değildi. Dikkatle bakınca anladım:

Her biri küçük, mükemmel daireler halinde dizilmişti. Sanki biri iğneyle deri altıma bir şeyler zerk etmiş gibi. Çoc uğradığımda da aynıydı. Annesi “Uyuz olmuş herhalde, arkadaşının kedisinden bulaştı” demişti gülerek. Ama bu uyuz değildi. Uyuz böyle düzenli olmazdı.
Telefonum titredi. Komşum mesaj atmıştı: