“Özgür bir ilişki öneriyorum,” dedi sonunda. “Birlikte kalırız, ama kısıtlamalar olmadan. Ve aynı zamanda başkalarıyla da görüşebiliriz. Bu bizim için daha iyi olur.”

Ona baktım ve basit bir şeyi anladım: Canı sıkılmıştı.
Ama gitmek istemiyordu. Benimle rahattı.
Ev, akşam yemeği, temiz gömlekler, yanında sakin bir kadın.
Rahatlığını kaybetmeden eğlence istiyordu.

“Yani başka kadınlarla da çıkmak mı istiyorsun?” diye sordum.

“İkimizin de özgür olmasını istiyorum,” diye ciddi bir şekilde düzeltti beni. “Bu adil.”

Gözleri başka bir şey söylüyordu:
Kimseye ihtiyacım olmadığına ve kimsenin bana dikkat etmeyeceğine emindi.
Ona göre “özgürlük” onun için bir bilet,
benim içinse bir formaliteydi.

“Pekala,” dedim.

Hatta kafası karışmıştı.

“Ciddi misin?”

– Kesinlikle.

Aynı akşam “arkadaşlarını görmeye gitti.”
Sabahleyin başkasının parfümünün kokusuyla ve aşırı memnun bir yüzle geri döndü.
Ertesi gün ilgiliydi, hatta bulaşıkları bile yıkadı.
Anlaşılan o da vicdan sahibiymiş.

Bir hafta geçti.
Ekranı gizlemeden, önümde mesajlaştı.
Artık “yapabiliyor.”
Ve ben de izledim.

Sonra Alex’i hatırladım. Spor salonundan arkadaşıydı.
Bazen birlikte sohbet ederdik.
Her zaman mesafesini korurdu.
İlişkimize saygı duyardı, ama benden hoşlandığını da hissederdim.

Ona yazdım.
Özel bir şey yoktu. Sadece nasıl olduğunu sordum.
Sonra “serbest format” uygulamasının başladığını hatırladım.

“Yani bunu kendisi mi önerdi?” diye açıkladı Alex.

— Evet. Bu onun fikriydi.

Akşamleyin Alex beni bir restorana davet etti.

Daniel’in bir keresinde “fazla açık” dediği bir elbise giydim.
Saçımı yaptım, hafif bir makyaj sürdüm.
O daireye girdiğinde ben zaten kapıda bekliyordum.

“Nereye gidiyorsun?” diye sordu.

– Sonra görüşürüz.

– Kiminle?

— Alex ile birlikte.

Yüz ifadesi anında değişti.

“Cidden mi? Arkadaşımla mı?”

“Burada neyin önemi var ki? Anlaştık. İkimiz için de özgürlük.”

Cevap vermedi.
Sadece orada durdu, sanki dünya başına yıkılıyormuş gibi bakakaldı.

Akşam kolayca geçti.
Sadece konuştuk. Güldük.
Kimse sınırları aşmadı.
Ama uzun zamandır ilk defa kendimi canlı hissettim.
İlginç bir kadın, iç mekânın rahatsız edici bir unsuru değil.

Döndüğümde beni bir skandal bekliyordu.

“Nasıl yapabildin?” diye neredeyse fısıldadı. “Bu çok aşağılayıcı!”

“Tam olarak ne?” diye sordum sakince. “Ben sadece senin önerdiğin kurallara göre yaşıyorum.”

“Bu farklı!” diye bağırdı. “Ben bir erkeğim! Benim de ihtiyaçlarım var! Ve siz bunu sırf kininizden yapıyorsunuz!”

Ve sonra asıl önemli nokta ortaya çıktı:

“Bunu ilişkimizi kurtarmak için önerdim, başka erkeklerle görüşmen için değil!”

Gerçeğin tamamı bu.
Özgürlük onun için,
sadakat ise benim için.

Birkaç gün sonra ayrıldık.
Her şeyi geri almaya çalıştı.
Aceleci olduğunu,
deneyin unutulması gerektiğini söyledi.
Ama ben her şeyi zaten açıkça görebiliyordum.

Partnere ihtiyacı yoktu.
Rahat bir arka tarafa ihtiyacı vardı.

Alex ile aramızda ciddi bir ilişki yoktu.
Zaten mesele de bu değildi.
O sadece bana kim olduğumu hatırlamama yardımcı oldu.Şimdi yalnızım.
Ve bu yalnızlık değil.
Bu gerçek özgürlük; çifte standartlardan ve alternatif bir havaalanı rolünden arınmış bir özgürlük.