Yaklaşık on dakika gittik. Maya’nın arabası gölün yanında eski bir köprüye saptı ve durdu. Burası, özellikle gündüzleri, insanların nadiren ziyaret ettiği bir yerdi. Onun arabadan indiğini, etrafa baktığını ve bagajı açtığını gördüm.

Zorla büyük, eski bir kahverengi bavulu çıkardı. Maya tekrar etrafa baktı, köprünün kenarına gitti ve bavulu hızla suya attı.

Takside oturuyordum ve ne olduğunu anlamadım. Eğer sadece çöpse, neden bu kadar uzağa gidip onu göle atıyor, normal bir çöp kutusuna atamıyor? Hiçbir mantığı yoktu.

Maya’nın gitmesini bekledim. Sonra taksiciyi ödedim ve suya indim. Akıntı bavulu sürüklemişti ama sahile yakın görebildim. Suya girdim, sapını tuttum ve büyük bir çabayla karaya çıkardım.

Bavulu açtığımda içindekiler karşısında gerçek bir korku hissettim 😲😱
Devamı ilk yorumda 👇👇

İçinde Maya’nın giysileri vardı. Hemen tanıdım — ev süveteri ve sık giydiği pantolonlar. Kumaş ıslaktı, ağırdı ve bazı yerleri suyla çıkmayan koyu kırmızı lekelerle doluydu. Bunlar rastgele lekeler değildi.

Giysilerin altında, bir mutfak havlusuna sarılı, bir bıçak vardı. Sıradan bir bıçaktı, özel bir şey değil, ailece bir araya geldiğimizde sebze, et ve ekmek kesmek için kullandığı aynı bıçak. Onu mutfaklarında yüzlerce kez görmüştüm. İşte bu en korkutucuydu.

O anda anladım ki mesele tartışma, sır veya aptallık değildi. Delillerden kurtulmaya çalışıyordu. Bavul korkudan değil, soğukkanlı bir hesapla göle atılmıştı, suyun her şeyi gizlemesini umarak.

Kıyıda duruyordum ve artık çok şey bildiğimi fark ettim. Polise gidersem, oğlumun ailesi yok olur ve bana bunu asla affetmez. Sessiz kalırsam, kendi ellerimle hiçbir şey yapmamış olsam bile suç ortağı olacağım.

Bavulu kapattım ve uzun süre suya baktım, geri dönüşün olmadığını anlayarak. Artık yapacağım her seçim yanlış olacak ve sonuçlarıyla kendim baş başa kalacağım.