Sessiz Kabullenişin Sonu
Sekiz aylık hamile eşimi, gece saat on birde mutfakta tek başına bulaşık yıkarken gördüğümde, üç ablamı yanıma çağırdım ve herkesi buz kestiren o cümleyi kurdum. Ancak en sert tepki… öz annemden geldi.

Otuz dört yaşındayım; en büyük pişmanlığımı düşündüğümde, bu ne kaybettiğim paralar ne de iş yerinde kaçırdığım fırsatlarla ilgili oluyor. Çok daha sessiz… itiraf etmesi çok daha güç bir şey bu.

Uzun bir süre boyunca, eşimin kendi evimde acı çekmesine göz yumdum.

Onu incitmek istediğimden değil. Sadece görmediğimden. Ya da belki de gördüm ve görmezden gelmeyi seçtim.

Dört kardeşin en küçüğü olarak büyüdüm; üç ablam ve ben. Babam öldükten sonra annem Gülten Hanım, her şeyi bir arada tutan kişiydi. Ablalarım da ona destek oldu. Çalıştılar, beni büyüttüler, kararlar aldılar.

Ben de buna alıştım. Her şeye onlar karar verirdi; ne okuyacağıma, nerede çalışacağıma, hatta kiminle vakit geçireceğime bile. Bunu hiç sorgulamadım. Benim için aile demek buydu.

Ta ki Derya ile evlenene kadar. Derya, sessiz, nazik ve sonsuz sabırlı biriydi. Hiç tartışmaz, sesini yükseltmezdi. Konuşmaktan çok dinlerdi. Onu sevmemin sebebi de buydu zaten.

Üç yıl önce evlendik ve başlangıçta her şey yolunda gibiydi. Annem hala bizimle yaşıyordu ve ablalarım sık sık uğrardı. Pazar günleri demek; büyük sofralar, kahkahalar ve hikayeler demekti. Derya ortama uyum sağlamak için elinden gelen her şeyi yapıyordu; yemek pişiriyor, servis yapıyor, kibarca dinliyordu.

Bunun normal olduğunu sanıyordum. Ancak yavaş yavaş, bazı şeyleri fark etmeye başladım.