Sabah saat üçte kızım beni aradı ve acilen gelmem için yalvardı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Saat gece üçte kızım beni aradı ve yalvararak hemen gelmemi istedi. Ama hastaneye vardığımda doktor çoktan bedenini bir çarşafla örtmüş ve sessizce başsağlığı dilemişti 😨 Damadım yalan söyledi ve kızımın bir soygancı tarafından saldırıya uğradığını söyledi. Polis ona inandı. Ama onun gizleyemeyeceği kanıtlarım vardı 😢🫣 Gece saat üçte telefon çaldı. Bunun iyi bir haber olmadığını hemen anladım. Kızım ağlıyordu, neredeyse konuşamıyordu. Tekrar tekrar şunu söylüyordu: — “Anne, lütfen gel… geri dönüyor… korkuyorum.” Tek bir soru bile sormadan hemen yola çıktım. Ama yetişemedim. Hastaneye koşarak gittiğimde beni doktor karşıladı. Gözlerime bile bakmadı. Kızımın yüzünü nazikçe bir çarşafla örttü ve alçak bir sesle dedi ki: — “Çok üzgünüm.”Bağırmadım. Sadece orada durup baktım. Doktor, ezberlediği bir metni okur gibi konuşmaya devam etti: — “Eşinin ifadesine göre eve dönerken saldırıya uğramış. Ne yazık ki aldığı darbeler ölümcüldü.” Polis bu açıklamayı hemen kabul etti. Herkes başını salladı. Herkes Marco’ya acıdı, ne kadar zavallı olduğunu ve ne kadar acı çektiğini söyledi. Herkes — bir ben hariç. Çünkü kızım beni boşuna aramazdı. Ve sadece veda etmek için de aramazdı. Bana gelmem için aramıştı. Şafak vakti evlerine geri döndüm. Marco oradaydı. İleri geri yürüyor, acıdan bayılacakmış gibi davranıyordu. Salon darmadağındı. Masa devrilmişti. Lamba kırılmıştı. Kitaplar yere saçılmıştı. — Bunları sen mi yaptın? — diye sordum, dağınıklığı ve duvardaki deliği işaret ederek. — Kontrolümü kaybettim! — diye sertçe cevap verdi. — Karım öldü! Polise her şeyi anlattım! Yürüyüşe çıkmıştı ve bir soygancı ona saldırdı… kesin mücevherlerini çalmak istemiştir! — “Mücevherlerini çalmak istemiştir” — diye sakin sakin tekrarladım. — O zaman otopsi raporunda neden yaraların sokakta düşmeye değil, yere defalarca vurulmaya uyduğunu yazıyor?

: Sustu. Sonra aniden bana döndü. — Ne dedin? — Soygancılar uzun süre kalmaz — diye devam ettim. — Birini tekrar tekrar dövmezler. Hem de yirmi dakika boyunca durmaksızın asla. — Bilmiyorum! — diye bağırdı. — Orada değildim! Duştaydım! — Duşta — diye başımı salladım. — İlginç. Çünkü dün Sara sıcak su kazanının çalışmadığını söylemişti. Tamirci ancak salı günü gelecekti. Yüzü bembeyaz oldu. — Ben… soğuk duş aldım. Sakinleşmek için. Tartışmıştık. — Ne hakkında? — Hiçbir şey! Hiçbir şey! Akşam yemeği yanmıştı! Mutfağa baktım. Tertemizdi. Yanık yemek kokusu yoktu, kirli tabak da yoktu. — Marco — dedim alçak bir sesle — kollarında tırnak izleri var. Kollarına baktı. Kırmızı, taze ve derin izlerdi. — Onları ben yaptım. Öfkeyle. — Tırnak izlerine benziyorlar — dedim. Bir anda değişti. Yüzü buz gibi oldu. — Neden beni sorguluyorsun? Karım öldü. Bana destek olman gerekir. — Kimin yaptığını buldum — dedim. Donup kaldı. — Ne? — Katili buldum. Sonra çantamdan bir şey çıkardım ve kayınbiraderimin, ellerimde tuttuğum şeyi görür görmez kireç gibi bembeyaz kesildiğini gördüm 😱😲 Devamı yorumlarda 👇👇 Şeffaf bir plastik poşet çıkardım. İçinde Sara’nın paramparça olmuş telefonu vardı. — Bir hemşire verdi bana — dedim. — Bu onun telefonu. Bir hayalet görmüş gibi ona bakıyordu. — Ben sanmıştım ki… — duraksadı. — Onu tamamen yok ettiğini mi sandın? — diye sordum. — Attığında kimsenin öğrenmeyeceğini mi düşündün? — Telefona dokunmadım! — diye bağırdı. — Belki soygancı atmıştır! — Eğer soygancı değerli şeylerin peşindeyse — dedim sakinlikle — neden yüzüğü hâlâ parmağındaydı? Neden telefonu almadı? Terlemeye başladı. — Belki korkmuştur… — Ya da belki umurunda değildi — diye cevap verdim. — Çünkü para istemiyordu. Acı istiyordu. Bir adım yaklaştım. — “Bulut”un ne olduğunu biliyor musun, Marco? Nefesi kesildi. — Sara her şeyi oraya kaydetmişti — diye devam ettim. — Gizlice videolar çekti. Ses kayıtları sakladı. Her tehdidi. Her darbeyi. Senin yanında uyumaktan korktuğu her geceyi. Yüzü kül rengine döndü. — Telefonu bana ver — diye fısıldadı ve bana doğru bir adım attı. — Neden? — diye sordum. — Sadece kırık bir telefon. İçinde başkalarının duymasını istemediğin bir şey yoksa tabii. Üzerime atıldı ama koltuğa takılıp sendeledi. — Bunlar kanıt, Marco — dedim geri çekilerek. — Ve kopyaları sadece bende değil. Telefonda silinmiş videolar vardı. Kızım banyoda oturuyordu, her yanı morluk içindeydi. Fısıldıyor, ağlıyordu. Yatak odasına geri dönmekten korktuğunu söylüyordu. Onun bağırdığı, tehdit ettiği ve aşağıladığı mesajlar vardı. Ve son bir video daha vardı. Kameraya doğrudan bakıp şunu söyledi: — “Eğer bunu izliyorsan, bana korkunç bir şey olmuş demektir. Kendi kocamla güvende hissetmiyorum. Beni öldüreceğinden korkuyorum.”

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.