Kocam vefat ettikten sonra, bir hemşire bana pembe bir yastık uzattı ve dedi ki, “Onu her ziyaret ettiğinizde bunu saklıyordu.”

55 yaşındayım ve Ahmet ile yaklaşık 25 yıl mutlu bir evlilik yaşadım.

Ama iki hafta önce, aniden evde yere yığıldı ve aceleyle hastaneye kaldırıldı.

İki uzun hafta boyunca doktorlar test üstüne test yaptı ama cevap bulamadı.

O yatakta yatıyordu, onu hiç görmediğim kadar sessizdi.

Onu her gün ziyaret ettim, yanında oturdum, elini tuttum ve her şeyden – hayattan, hatıralardan – sadece ikimizi de evde bekleyen artan ilaç faturalarından uzaklaştırmak için konuştum.

Ama Ahmet kendinde değildi. Bazen sadece bana bakardı, sanki yüksek sesle söyleyemediği bir şeyi tutuyormuş gibi.

Sonra, üç gün önce, doktorlar bana acil ameliyata ihtiyacı olduğunu bildirdi.

Alnından öptüm ve uyandığında orada olacağıma söz verdim. Bu onu canlı olarak son görüşümdü.

Bir saat sonra telefonum çaldı.

“Hanımefendi, hemen hastaneye gelmeniz gerekiyor.”

Ben geldiğimde çoktan gitmişti.

Uyanması için yalvardığımda kendi sesimin kırıldığını hala hatırlıyorum. Sanki bütün dünyam o odada sona ermiş gibiydi.

Ama en kötü kısmı bu değildi.

Hemşiresi koridorda beni bekliyordu. Solgun ve huzursuz görünüyordu.

Bana saatini ve cüzdanını vermek yerine başka bir şey uzattı – küçük, solmuş pembe bir yastık, örülmüş.

Kaşlarımı çattım. “Bu Ahmet’in değil.”

Sessizce “Odur. Yatağının altında saklamış. Ve ne zaman ziyarete gelsen, gözünün önünden ayırmadığından emin oldu.”

Göğsüme soğuk bir his yayıldı.

“Neden?” diye sordum.

Sesi bir fısıltıya düştü. “İçindeki şey yüzünden.”

Yastığı nazikçe kollarıma bastırdığında ellerim titremeye başladı.

“Fermuarını aç. Gerçeği bilmeye hakkın var” dedi ve gitti.

20 dakika arabamda oturdum, yastığa baktım.

Yavaşça fermuarını açarken parmaklarım tökezledi.

İçeri girdim…

Ve sonra soğuk ve nahoş bir şey hissettim.

Yavaş yavaş çıkardım.

Ve onu gördüğüm an, fısıldadım, “Aman Tanrım, Ahmet… Ne yaptın sen? Bununla nasıl yaşarım?”