Para ve kalacak yer için benden yaşça büyük bir kadınla evlendim

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Emine ile evlendim çünkü barınağa, güvenliğe ve onun evinin bana sağlayabileceğini düşündüğüm bir geleceğe ihtiyacım vardı. Uzun süre buna hayatta kalma mücadelesi dedim çünkü bu, gerçeklerden daha iyi geliyordu. Emine yetmiş bir yaşındaydı, duldu ve insanları yumuşatan bir nezakete sahipti. Ben yirmi beş yaşındaydım, parasızdım, borç batağındaydım ve gece müdürünün beni fark etmemiş gibi davrandığı bir bakkalın arkasındaki kamyonumda uyuyordum. Bu yüzden Emine bana evlenme teklif ettiğinde evet dedim. Onu sevdiğim için değil, evi sıcaktı, buzdolabı doluydu ve iş görüşmelerinden önce benzin istasyonu tuvaletlerinde yüzümü yıkamaktan bıkmıştım. İlk söylediğim kişi, iki bira içtikten sonra en acımasız düşünceyi bile şaka gibi gösterebilen eski iş arkadaşım Cem’di. Bir barda oturuyorduk ve “Cem, evleniyorum” dedim. Neredeyse içkisini tükürecekti. “Kimle?” “Emine ile.” “Mavi evi olan yaşlı dul kadınla mı?” Sesini kısmasını söyledim ama sadece sırıttı. “Murat, o evlilik değil. O, sosyal hakları olan bir barınak.” Ben de bunun bir çatı olduğunu mırıldandım. Cem yaklaştı ve “Ve yeterince beklersen, hepsi senin olabilir” dedi. Gitmeliydim. Bunun yerine, birama baktım ve soğuktan, tahsilat aramalarından ve benzin istasyonu sabunu gibi kokmaktan bıktığımı söyledim. Nikâh töreninden iki hafta önce Emine mutfak masasından bir dosya uzattı. “Bu ne?” diye sordum. “Evlilik öncesi sözleşme, Murat.” Önce güldüm, ciddi olamayacağını düşündüm ama ellerini kavuşturup, “Yalnız olmak umursamaz olmak anlamına gelmez. Ev benim kalacak. Birikimlerim benim kalacak. Ve bana bir şey olursa, vasiyetim benim adıma konuşacak.” dedi. Parasının peşinde olduğumu mu düşündüğünü sordum. Emine okuma gözlüklerinin üzerinden bana baktı ve “Bence açlık iyi insanları çirkin şeyler yapmaya itiyor, tatlım.” dedi. Yüzüm kızardı. Yine de imzaladım, kendime kağıdın sadece kağıt olduğunu söyledim. Zaman her şeyi değiştirir. İnsanlar vasiyetlerini değiştirir. Herkes ona Emine derdi ama o, Emine Teyze dememe izin verirdi çünkü bu onu genç hissettirirdi. O, işte böyle biriydi. Her odaya sıcaklık bırakırdı, ancak çoğu gün bunu fark etmemeyi tercih ederdim. Bunun yerine başka şeylere dikkat ederdim: dolu kiler, yumuşak havlular, dolaptaki ilaç şişeleri ve buzdolabı takvimine yazılmış doktor randevuları. Her randevu dikkatimi çekerdi. Her yeni ilaç şişesi, ne kadar zamanı kaldığını merak etmeme neden olurdu. Yine de Emine bana hak ettiğimden daha iyi davrandı. Bir öğleden sonra kapının önüne yeni botlar bıraktı. Bir hafta sonra da kalın bir palto orada belirdi. “Yardıma ihtiyacım yok,” dedim. O sadece, “O zaman buna ev bakımı deyin. Çamurlu zeminlerden hoşlanmıyorum,” diye yanıtladı. Kendi paltomu alabileceğimi söylediğimde, sessizce, “Alabilir misin?” diye sordu…..

: Mahallemizdeki lokantada her garson Emine’yi adıyla tanıyordu. O yeri sevmiyordum çünkü insanlar onu çok seviyordu ve bana baktıkları her an sorularını hissedebiliyordum. Bir öğleden sonra, çayına şeker katarken sordu: “İnsanlar bana iyi davrandığında neden sessizleşiyorsun?” Zoraki bir kahkaha attım ama devam etti ve parmaklarımı sanki ona güvenenleri ve hayal kırıklığına uğrayacak olanları sayıyormuş gibi tıkırdattığımı söyledi. Sonra yeni paltomun koluna dokundu ve “İhtiyacın olanı fark ettiğimde utanmış gibi görünüyorsun” dedi. İnkar ettim ama adımı yumuşak bir sesle söylediğinde, önce ben gözlerimi kaçırdım. Emine asla itiraf peşinde koşmadı. Sadece kapıyı açık bıraktı ve içeri girmeye cesaret edip edemeyeceğimi bekledi. Ben de hiç cesaret edemedim. Bir gece onu merdivenin alt basamağında, bir eli duvara dayalı halde otururken buldum. İyi olduğunu iddia etti ama yine de kalkmasına yardım ettim. Kısa bir an için ağırlığını bana verdi, sonra geri çekildi. Mutfakta çay yapmaya çalıştım ama suyu kaynatmayı unuttum. Hafifçe güldü ve birkaç dakika boyunca ev neredeyse normalmiş gibi geldi, sanki gerçekten onun kocasıydım, sadece çatısı altında saklanan bir adam değil. Sonra telefonum Cem’den gelen bir mesajla titredi: “Emeklilik planı nasıl?” Emine, ona yaptığım kupaya bakarak gülümsüyordu. Her şeyin yolunda olup olmadığını sorduğunda, Cem’in sadece aptallık yaptığını söyledim. Sonra da “Her şey yolunda. O gidince, işim tamam.” diye cevap yazdım. İki saniye kendimden nefret ettim. Sonra telefonumu kilitledim ve iki saniyelik utancın yeterli olduğunu düşündüm. Üç sabah sonra, Emine mutfak zeminine bir kaşık düşürdü. Ocağın başından döndüm ve onu tezgahın üzerinde tutunurken gördüm. Ağzı kıpırdadı ama hiçbir kelime çıkmadı. “Hey. Bana bak,” dedim. Dizleri büküldü ve yere düşmeden önce onu yakaladım. Hastanede, yorgun gözlü bir doktor beni buldu ve kalbinin durduğunu söyledi. Sadece “Sadece reçel yiyordu,” diye fısıldayabildim. Cenaze töreni üç gün sonraydı. Bana aldığı paltoyu giymiştim. Emine’nin yeğeni Zeynep bunu hemen fark etti. “Tabii ki onu giydin,” dedi. Soğuk olduğunu söyledim. Başını salladı. “Hayır. Onu nasıl kullanacağını hâlâ biliyorsun.” Kocası olduğumu söyledim ama Zeynep, “Sen onun projesiydin,” diye cevap verdi. Bu, para avcısı olarak adlandırılmaktan daha çok canımı acıttı çünkü bir yanım bunun doğru olduğunu biliyordu. Yine de, utancın altında, tek bir düşünce sürekli öne çıkıyordu: vasiyetname. Ertesi sabah, Emine’nin avukatı Kemal Bey’in karşısında oturuyordum. Bana evin Zeynep’e kaldığını, birikimlerinin ise kilisenin hayır kurumuna gideceğini söyledi. Boğazım düğümlendi. “Bana hiçbir şey bırakmadı mı?” Avukat Kemal Bey gözlüklerini düzeltti. “Size sadece bir kişisel eşya bıraktı.” “Bir çek mi?” diye sordum. “Bir ayakkabı kutusu,” dedi. Masaya eski bir karton kutu koydu. Kapağında Emine’nin özenli el yazısıyla adım yazılıydı. Ne olduğunu sorduğumda Avukat Kemal Bey, “Bana asıl istediğin şeyin bu olduğunu söyledi,” dedi. Kutuyu açarken parmaklarım kaskatı kesildi. İçindeki ilk şey katlanmış, basılı bir sayfaydı. Üzerinde Cem’e gönderdiğim sözler vardı: “Her şey yolunda. O gittikten sonra işim tamam.” Etrafımdaki ofis sessizliğe büründü. Avukat Kemal Bey, Emine yakındayken mutfak masasındaki telefonumun ışığının yandığını açıkladı. Emine yeterince şey görmüş, kelimeleri not almış ve bunları bu kutuda saklamasını istemişti. Benimle kimseyi yüzleştirmemişti çünkü kimse beni yakalamazsa ne yapacağımı görmek istiyordu. Mesajın altında bir yığın makbuz vardı: botlar, bir palto, tamirci faturaları, dişçi ziyareti ve iki kredi kartı ödemesi. Her makbuzun üzerinde Emine’nin el yazısı vardı. “Bunun için yalan söyledin.” “Bunun için bana teşekkür ettin.” “Burada neredeyse doğruyu söyleyecektin.” Son makbuz, cenazesine giydiğim paltoya aitti. Yanına da şunu yazmıştı: “Üşüdüğünü fark ettiğimde utanmış görünüyordun, Murat. Yüzünde gördüğüm ilk dürüst şey buydu.” Ağzımı kapattım. “Bu bir ceza mıydı?” Avukat Kemal Bey başını salladı ve bana bir zarf uzattı. İçinde Emine’nin mektubu vardı. Muhtemelen beni hiçbir şeyle bırakmadığını düşündüğümü yazmıştı, ama bana gerçeği bırakmıştı çünkü satamayacağım tek şey buydu. Onunla neden evlendiğimi biliyordu. Mahkemeden önce de biliyordu. Komşularına çok fazla gülümsediğimi ve ilaç şişelerinin yığılmasını izlediğimi biliyordu. Mesajımı da biliyordu. Ama aynı zamanda Ayşe Hanım’ın verandasının korkuluğunu tamir ettiğimi ve ödemeyi reddettiğimi de görmüştü. Hastaneler beni huzursuz etse bile, randevularına katıldığımı görmüştü. Elleri çok titrediği için çaydanlığı tutamadığında berbat çay yaptığımı görmüştü. “Bana iyi davranmadın,” diye yazdı. “Tam olarak değil. Dürüstçe değil. Ama boş da değildin.” Yalnızlığı için bir çareye ihtiyacı olduğunu, benim de bana bakacak birine ihtiyacım olduğunu, ama böyle değil, söyledi. Sonra bana bir seçim sundu: kutuyu alıp ortadan kaybolmak ya da onu seven insanların önünde durup gerçeği söylemek. “Onlardan seni affetmelerini istemiyorum,” diye yazdı. “Senden yalan söylemeyi bırakmanı istiyorum.” Ertesi gün, Emine’nin kurduğu fonu desteklemek için düzenlenen öğle yemeği için kilisenin bodrum katına girdim. Zeynep beni gördü ve gerildi. “Buraya bir şey almak için gelmedim,” dedim ona. Avukat Kemal Bey, Emine’nin son notunu yüksek sesle okudu. Emine, fonun, bir ay içinde kendilerini tanımaz hale gelebilecek insanlar için olduğunu yazmıştı. Sonra tüm yüzler bana döndü. Koşmadan önce ayağa kalktım. “Biliyordu,” dedim. “Emine ile evlendim çünkü parasızdım, korkuyordum ve bencildim. Onun evinin benim kurtuluş yolum olduğunu düşündüm.” Birisi oturmamı söyledi ama oturmadım. Cem’e gönderdiğim mesajı itiraf ettim. Emine’nin onu gördüğünü ve yine de bana gerçeği kendim anlatma şansı verdiğini itiraf ettim. Sonra Avukat Kemal Bey’e döndüm. “Fonun üzerinde benim adım olamaz.” Emine’nin bunu istediğini hatırlattı. Başımı salladım. “Onuru hak etmedim. Onun adını koyun. Benim adım, bir anlam ifade edene kadar bekleyebilir.” Altı ay sonra, kilisenin arkasında konserve kutularını boşaltırken Zeynep elinde bir not defteriyle yanıma geldi. Ona bir zarf uzattım. Botların, paltonun ve tamirci faturasının ilk ödemesiydi. Emine’nin benden bunu yapmamı istemediğini söyledi. “Biliyorum,” diye yanıtladım. “İşte bu yüzden yapmak zorundayım.” O akşam, cebimdeki basılı mesajla Emine’nin mezarını ziyaret ettim. Mesajı parçalara ayırdım ve yumruklarımı birbirine kenetledim. “Utancımı burada bırakmayacağım,” dedim. “Yeterince yük taşıdın.” Emine ile onun hayatını istediğim için evlenmiştim. Sonunda, kendi hayatımı kendim kazanmak zorunda kaldım.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.