Otobüste iki çocuklu bir kadın olay çıkardı ve genç bir adamdan yerini vermesini istedi. Ama bir anda genç adam öyle bir şey yaptı ki tüm yolcular donup kaldı.

Otobüs kalabalıktı. Yolcuların çoğu yaşlıydı; kimileri file torbalar taşıyor, kimileri fiyatları ve havayı konuşuyordu.

Koridor kenarındaki koltuklardan birinde yaklaşık on sekiz yaşlarında bir genç oturuyordu. Kolunda ve boynunda dövmeler vardı, yüzünde hafif sakal vardı. Koyu renk bir tişört giymişti ve çok yorgun görünüyordu.

Kimseyle konuşmuyor, sadece karşıya bakıyordu.

Bir sonraki durakta iki küçük çocuklu bir anne otobüse bindi. Çocuklardan biri elini tutuyor, diğeri yanına sokulmuştu.

Boş koltuk yoktu. Kadın etrafına baktı ve hemen gözünü gence dikti. Yanına yaklaşıp yüksek sesle, rahatsızlığını gizlemeden konuştu:

“Delikanlı, yerini ver. İki çocuğum var.”

Otobüs yavaş yavaş sessizleşti. Birkaç kişi dönüp onlara baktı. Genç başını kaldırdı, kadına sakin bir şekilde baktı ama ayağa kalkmadı.

“Görmüyor musun? İki küçük çocuğum var,” dedi kadın daha yüksek sesle. “Yoksa umurunda değil mi?”