Sıranın ortasından genç bir adam çıktı. Sakin bir şekilde kasaya yaklaştı, kartını çıkardı ve dedi ki:

— Onun için ben ödeyeceğim.

Kadın gözyaşları dolu gözlerle ona baktı, ama bir şey söyleyemedi. Ödeme hemen gerçekleşti.

Genç adam sıradaki insanlara döndü. Sesinde bağırış yoktu, ama her kelimesi sert duyuluyordu.

— Hiç utanmıyor musunuz? Hepiniz burada duruyorsunuz ve sanki karşınızda bir insan değil de bir sorun varmış gibi davranıyorsunuz. Siz de annesiniz, kadınsınız… ve başka bir kadına bunları söylüyorsunuz.

Bir an durdu ve sepete baktı.

— Kendisi için hiçbir şey almamış bile. Her şey çocuk için. Siz ise yardım etmek yerine onu sözlerinizle ezmeye karar verdiniz.

Sırada sessizlik oldu. Artık kimse şikâyet etmiyordu. İnsanlar gözlerini yere indirdi, bazıları bakışından kaçmak ister gibi başka tarafa döndü.

— Sizin adınıza gerçekten utanıyorum, diye ekledi sessizce.

Kadın çocuğunu göğsüne bastırmış halde duruyor ve gözyaşlarını tutamıyordu. Ama artık bunlar başka gözyaşlarıydı.

Sessizce dedi ki:

— Teşekkür ederim…

Ve o anda bazen tek bir insanın, koca bir kalabalıktan daha fazlasını yapabileceği anlaşıldı.