Kocam her cumartesi hasta amcasını ziyaret ettiğini söylüyordu. Üç ay önce hafif bir felç geçiren amcası iki saat uzaklıktaki küçük bir Ege kasabasında yalnız yaşıyordu. Doktoru sıkı istirahat vermişti. Eşim de büyük bir sorumlulukla her cumartesi sabah saat dokuzda evden çıkıyor, “Amcama gidiyorum,” diyerek akşam geç saatte dönüyordu. Temizlik yapacağını, alışverişini halledeceğini, yemek pişireceğini söylüyordu.
Yirmi beş yıllık evliliğimizde ona güvenmemek için hiçbir sebebim olmamıştı. Bu yüzden şüphe etmedim. Birkaç kez birlikte gitmeyi teklif ettim ama her seferinde gülümseyerek, “Erkek erkeğe biraz vakit geçirelim,” dedi. Israr etmedim.
Bir gün içime doğdu. Amcası için yaprak sarma ve börek hazırladım. Eşim işteyken amcayı arayıp sürpriz yapmak istedim. Hal hatır sorduk. Ses tonu gayet iyiydi, hatta artık kendi yemeğini yapabildiğini söyledi. Sevinerek, “Ne güzel! Cumartesi yine gelecek ya, o zaman birlikte yersiniz,” dedim.
Telefonun ucunda bir sessizlik oldu.
“Kim gelecek kızım?” dedi.
“Yeğeniniz… Her cumartesi size geliyor ya…”
Derin bir iç çekti. “Evladım, ben onu yaklaşık altı aydır görmedim.”
O an mideme bir yumruk yemiş gibi oldum. Üç aydır her cumartesi neredeydi? Kalbim deli gibi atmaya başladı. Aklıma gelen ilk şey ihanetti. Yirmi beş yılın ardından başka bir kadın mı?
O akşam hiçbir şey belli etmedim. Gülümsedim, yemeği hazırladım, sohbet ettim. O ise her zamanki gibiydi. Ama içimde fırtına kopuyordu.
Gece yarısı sessizce garaja indim. Arabasının araç kamerasının hafıza kartını çıkardım. Ellerim titriyordu. Bilgisayarın başına geçtim ve kayıtları açtım.
İlk görüntü cumartesi sabahına aitti. Eşim evden çıkıyor, arabaya biniyor, ama amcasının yaşadığı kasabaya giden otoyola değil, tam ters yöndeki çevre yoluna giriyordu. Nefesim daraldı.
Görüntüler ilerledi. Şehir merkezini geçip eski bir sanayi bölgesine yöneldi. Sonunda yıkık dökük bir binanın önünde durdu. Kameradan binanın tabelası tam görünmüyordu ama bir dernek gibi görünüyordu