Bu bile beni şaşırttı. Laura çalışmıyordu. Böyle bir odayı nasıl ödeyecekti? Ama iyimserliğim şüphemi çabucak bastırdı. Belki de birikimi vardı. Yoksa da önemli değildi. Ben ödeyecektim.
Meyve sepeti elimde, her şey tertemiz ve pahalı görünse de antiseptik kokan koridorlardan geçtim. Adımlarım mermerde yankılandı. Kalbim korkmuyordu, endişeliydi.
Asansör üçüncü katta çaldı. Sessiz, biraz tenha bir koridorun sonunda 305 numaralı odayı buldum. Yaklaşırken kapının tamamen kapalı olmadığını, sadece aralık olduğunu fark ettim. Kapıyı
çalmak için elimi kaldırdım… ve donakaldım.
İçeriden kahkahalar geldi.
Ve sıcak, neşeli, acı verici derecede tanıdık bir erkek sesi beni iliklerime kadar dondurdu.
“Ağzını aç canım. İşte küçük uçak geliyor…”
Midem kasıldı. O ses o sabah alnımı öpmüştü. O ses bana Valencia’yı vaat etmişti.
Hayır. Bu mümkün değildi.
Titreyerek kapı aralığından yaklaştım ve içeriye bakarken nefesimi tuttum.
Gördüğüm manzara beni adeta şok etti.
Laura yatakta oturuyordu; son derece sağlıklı, ışıl ışıl, hiç de solgun değildi. Hastane önlüğü değil, saten pijamalar giymişti. Ve yanında, sabırla ona elma parçaları yediren Ricardo vardı.
Kocam.
Gözleri yumuşaktı; tıpkı evliliğimizin başındaki gibi, sevgi dolu.
“Karım çok şımartılmış,” diye mırıldandı Ricardo, Laura’nın ağzının kenarını başparmağıyla silerken.