Kızım her sabah okula gittiğini söylüyordu.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kızım her sabah okula gittiğini söylüyordu. Sonra öğretmeni arayıp bir haftadır devamsızlık yaptığını söyledi. Ertesi sabah onu gizlice takip ettim. 15 yaşındaki Zeynep kötü bir çocuk değildi. Ergenliğin verdiği iniş çıkışları vardı elbette; kapıları biraz sert kapatır, sorulara göz devirerek cevap verirdi ama hiçbir zaman sorumsuz olmamıştı. Bu yüzden sınıf öğretmeni Ayşe Hanım telefonda “Pazartesiden beri hiçbir dersine girmedi” dediğinde, bir yanlışlık olduğunu düşündüm. Çünkü ben her sabah onu kapıdan çıkarken görüyordum. O akşam hiçbir şey olmamış gibi davrandım. Zeynep ödevlerden yakındı, telefonda arkadaşlarıyla güldü, mutfaktan atıştırmalık aldı. Onu izlerken içimde büyüyen şüpheyle sessizce savaştım. Ertesi sabah gerçeği öğrenmeye karar verdim. Zeynep her zamanki gibi sırt çantasını alıp çıktı. Ben de birkaç dakika sonra arabaya atladım. Servis durağını uzaktan görebileceğim bir yere park ettim. Kalbim, sanki yasak bir şey yapıyormuşum gibi hızlı atıyordu. Servis geldi. Zeynep diğer öğrencilerle birlikte bindi. Servis hareket etti. Ben de peşine takıldım. Okulun önünde durduğunda çocuklar birer birer indi. Zeynep de indi. Ama okula doğru yürümedi. Durağın kenarında bekledi. Dakikalar saniye gibi değil, saat gibi geçiyordu. Sonra eski, beyaz bir kamyonet yavaşça yanaştı. Camları hafif koyu renkliydi. İçimi tarif edemediğim bir korku kapladı. Zeynep hiç tereddüt etmeden yolcu kapısını açtı ve içeri bindi. O an dünya durdu. Elim telefona gitti. Polisi mi aramalıydım? “Kızım bir kamyonete bindi” demek yeterli miydi? Ya yanlış anlıyorsam? Ya tehlikedeyse? Düşünmeyi bırakıp kontağı çevirdim. Kamyonet hareket etti, ben de arkasından. Şehrin merkezinden uzaklaştık. Daha sakin, eski sanayi bölgesine doğru ilerledik. İçimdeki korku büyüyordu. Her kırmızı ışıkta aramızdaki mesafe açılıyor, kalbim daha da sıkışıyordu. Sonunda kamyonet, terk edilmiş gibi görünen eski bir atölyenin önünde durdu. Ben biraz geride park ettim. Direksiyonun arkasındaki kişiyi görmek için dikkatle öne eğildim. Gördüğüm yüzle nefesim kesildi. Murat. Üç yıl önce boşandığım eski eşim. Zeynep’in babası. Onu aylardır görmemiştim. Nafaka tartışmaları, mahkeme süreçleri, kırgınlıklar… Zeynep’in onunla görüşmesini yasaklamamıştım ama Murat düzensizdi. Söz verip gelmezdi. Sonunda kızım da aramamaya başlamıştı. Peki şimdi ne oluyordu? Kamyonetten indiler. Murat arka kapıyı açtı. İçeriden boya kovaları, ahşap tahtalar ve küçük bir masa çıktı. Zeynep de yardım ediyordu. Polisi aramak için uzanan elim havada kaldı. Atölyenin kapısını açıp içeri girdiler. Dayanamadım. Arabadan indim ve sessizce yaklaştım. Kapı tam kapanmamıştı. İçeriden çekiç sesleri geliyordu. Sonra Zeynep’in sesini duydum. “Biraz daha düzgün kesersek harika olacak baba.” Baba. O kelime göğsüme bir taş gibi oturdu.

: Kapının aralığından baktım. İçerisi sandığım gibi karanlık ve ürkütücü değildi. Küçük bir masa, birkaç sandalye, duvara yaslanmış tahta panolar vardı. Zeynep elinde zımpara, Murat ise ölçü aleti tutuyordu. “Yetiştirebilecek miyiz?” diye sordu Zeynep. “Yetiştireceğiz,” dedi Murat. “Annene sürpriz olacak.” Kanım dondu. Sürpriz mi? O an kapı hafifçe gıcırdadı. İkisi de bana döndü. Zeynep’in yüzü bembeyaz oldu. “Anne…” Murat doğruldu. “Yanlış anlama,” dedi hemen. “Zeynep okulu asmıyor. Öğleden sonraki kulüp saatlerinde burada. Sabah ilk iki derse girmediği doğru… çünkü—” “Çünkü okulun tasarım yarışmasına katıldım,” dedi Zeynep aceleyle. “Bir sosyal sorumluluk projesi. İhtiyaç sahipleri için taşınabilir kitaplık yapıyoruz. Babam marangoz olduğu için yardım ediyor. Ama sana söylemedim çünkü… izin vermezsin sandım.” Beynimin içinde parçalar yerine oturdu. Devamsızlık sabah derslerindenmiş. Belki de bazı günler gerçekten kaçırmıştı. Ama gözlerindeki heyecan gerçekti. “Peki neden gizli?” dedim kısık bir sesle. Zeynep başını eğdi. “Siz birbirinizden nefret ediyorsunuz sanıyordum. İkiniz bir araya gelince hep kavga ediyorsunuz. Bunu mahvetmek istemedim.” Atölyedeki sessizlik ağırlaştı. Murat gözlerini kaçırdı. “Ben de hata yaptım. Daha düzenli olmalıydım.” Zeynep bana doğru bir adım attı. “Anne, bak.” Duvarın kenarındaki yarım kalmış kitaplığı gösterdi. “Bunu tamamlayınca mahalledeki köy okuluna göndereceğiz. Öğretmenim Ayşe Hanım projeyi destekliyor. Devamsızlık için de yarın müdürle konuşacaktım.” İçimdeki öfke, korku ve panik yavaş yavaş çözülmeye başladı. Yerine utanç ve garip bir rahatlama geldi. Onu bir tehlikenin içinde hayal etmiş, en karanlık senaryoları kurmuştum. Oysa o, hayal kuruyordu. Derin bir nefes aldım. “Bir daha benden bir şey saklamayacaksın,” dedim. Zeynep başını salladı. Murat’la göz göze geldik. Yılların kırgınlığı bir anda silinmedi elbette. Ama ilk kez aynı tarafta duruyormuşuz gibi hissettim. “Atölyede bir çivi çakmayı biliyor musun?” diye sordu Murat hafifçe. Zeynep umutla bana baktı. Cevap vermeden içeri girdim, çantamı bir kenara bıraktım ve zımparayı elime aldım. O sabah kızımı kaybettiğimi sanmıştım. Meğer onu yeniden tanıyacakmışım.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.