Kadın, kör kocasını ormana götürdü… ve kendi başına eve dönüş yolunu bulamayacağını bile bile onu orada bıraktı. Ama o gece yaşananlara köyde kimse inanamadı.

Oaxaca’nın küçük bir köyünde, akşamları havanın yanmış odun koktuğu, yolun tozunun ayakkabılara yapıştığı bir yerde Miguel Salgado yaşardı.

Karanlık çökmeden önce Miguel güçlü bir adamdı. Oduncuydu. Elleri nasırlı, kahkahası gür bir adam. Baltası ağaca temiz ve sağlam iner, pazar günleri ayinden sonra sesi köy meydanını doldururdu. Zengin değildi ama saygı görürdü. Onun için bu yeterliydi.

Ta ki hastalık gelene kadar.

Önce bulanık bir leke.

Sonra gölgeler.

Sonra… hiçbir şey.

Başkentteki doktor açık konuşmuştu: Bir daha asla göremeyecekti.

En kötüsü gözlerini kaybetmek değildi.

En kötüsü, dünyanın onsuz da ilerlemeye devam ettiğini hissetmekti.

Karısı Gloria başta sabırlıydı. Dağların üzerindeki gün batımını ona anlatırdı. Önüne sıcak lavaşlarla dolu tabağını koyardı. Kulağına, “Ben buradayım,” diye fısıldardı.

Ama aylar yıllara dönüştü.

Avluda odunlar artık eskisi gibi yığılmıyordu. Para azalmaya başladı. Ve başka bir şey daha kırılmaya başladı: şefkat.

Miguel bunu anlamak için gözlere ihtiyaç duymuyordu. Uzun iç çekişlerde duyuyordu. Acele adımlarda. Geceleri yatakta ikisinin arasına yayılan sessizlikte.

“Bir bardak suyu bile kendin alamıyorsun,” dedi Gloria bir gün.

Bağırmadı.

Bu daha çok acıttı.

Miguel yutkundu. Gururu göğsünde taşa döndü. Ona bağımlı olduğunu biliyordu. Bir yük olduğunu biliyordu.

Ama bunu bilmek… her gün hissetmekle aynı şey değildi.

Sonra o ekim sabahı geldi.

Hava soğuktu. Gökyüzü, sonradan anlattıklarına göre, griydi.

“Ormana gidelim,” dedi Gloria. “Temiz hava sana iyi gelir.”

Aylardır ona böyle bir şey teklif etmemişti. Bu davet, Miguel’in içinde beceriksiz, neredeyse çocukça bir umut yaktı.

Toprak patikada yürüdüler. Kuru yaprakların hışırtısı ona tanıdık geliyordu. Çam kokusu da öyle. Ama yürümeye devam ettiler. Her zamankinden daha uzağa.

Zemin bozulmaya başladı. Sessizlik ağırlaştı.

“Çok mu uzaklaştık?” diye sordu Miguel.