Kocam, onun terfi partisine katılamayayım diye tek düzgün elbisemi yakmıştı. Bana “Utanç Kaynağı” demişti. Ancak büyük balo salonunun kapıları açıldığında, hiç hayal edemeyeceği bir şekilde içeri girdim ve o gece onun dünyasını tamamen yerle bir ettim. Kraliyet Sarayı Oteli’nin içindeki balo salonu, ihtişam ve zarafetle parlıyordu. Kristal avizeler mermer zeminleri altın bir ışıkla yıkıyor, havada pahalı parfümlerin ve şampanyanın o hafif karışımı süzülüyordu. Kahkahalar, kadeh sesleri ve fısıltı halindeki iş konuşmaları mekânın her köşesini doldurmuştu. Merkezde, kusursuz kesim siyah bir smokin içinde, elinde kadehiyle Adnan Soylu duruyordu. Kolu, sanki odayı çoktan beraber yönetiyorlarmış gibi ona yaslanan Pelin Aksoy’un omuzlarındaydı. “Tebrikler Adnan,” dedi üst düzey yöneticilerden biri elini sıkarak. “Duyduğuma göre Yönetim Kurulu Başkanı Hanımefendi bu gece burada olacakmış. İlk kez halkın önüne çıkacak. Senin için büyük gece.” Adnan, çenesini hafifçe kaldırarak sırıttı. “Tabii ki,” diye yanıtladı sesi gururla dolu bir şekilde. “Şirketin en iyi Genel Müdür Yardımcısıyım. Başka kimi etkileyici bulabilirdi ki?” Pelin’e bakıp elini daha sıkı tuttu. “Ve dürüst olmak gerekirse, şu halimize bir bakın. Biz tam olarak bu şirketin temsil ettiği şeyiz.” Pelin hafif bir kahkaha atarak başını onun omzuna yasladı. “Mükemmel bir çift,” dedi. Birlikte gülüyorlardı; sadece birkaç saat önce Adnan’ın, az sonra tanışacakları kadını zalimce bir kibirle nasıl yıktığından, elbisesini yakıp onu değersiz biriymiş gibi kenara ittiğinden tamamen habersizdiler. Müzik aniden durdu. Salon sessizliğe büründü. Sonra ışıklar söndü. Tek bir görkemli spot ışığı ana girişi aydınlatmadan önce kalabalığın arasında bir şaşkınlık dalgası yayıldı. Ağır çift kanatlı kapılar, beklentiyi artırmak için olması gerekenden bir saniye daha uzun süre kapalı kaldı.