Halayın ortasında duran siyahlı kadın başta herkes gibi sıradan görünüyordu.

Ne en öndeydi ne en arkada.
Sessizdi.
Ama gözleri sürekli gelini izliyordu.

Bir anda müzik sustu.

Siyahlı kadın halayı bıraktı, ortaya çıktı ve mikrofonu istedi.

Salonda fısıltılar başladı.

Kadın derin bir nefes aldı ve şunu söyledi:

“Bugün burada sadece düğün için değilim. Bu gelin, yıllar önce kimsenin yanında olmadığı bir zamanda bana sahip çıktı. Şimdi sıra bende.”

Elini uzattı.

Yanındaki görevli büyük bir dosya getirdi.

Kadın, gelin ve damada bir ev tapusu hediye ettiğini açıkladı.

Salondaki herkes donup kalmıştı.

Meğer siyahlı kadın, yıllar önce zor günler geçirmiş ama gelinin desteğiyle ayağa kalkmış bir iş kadınıymuş.

O gün kimse kıyafete değil, kalbe bakmayı öğrendi.

Ve o düğün, halaydan çok o anla hatırlandı.