Karar verdim, gerçeği öğrenmeleri gerekiyordu.

Birkaç dakika içinde beni yan tekneden diğer insanlar kurtardı. Islanmış, titreyerek oturuyordum ama artık tamamen sakinim. Aklımda sadece bir düşünce vardı.

Telefonumu çıkardım ve bir arama yaptım.

— Prosedürü başlatın. Her şeyi satışa çıkarın. İstisnasız.

Karşı tarafta gereksiz bir soru sorulmadı.

Yat iskeleye döndüğünde, onlar zaten orada beni bekliyordu. Yüzlerindeki aynı güven, benim karşılarında kırılmamış, soğukkanlı durduğumu görünce kaybolmaya başladı.

— Sen… ne yaptın? — diye sordu babası, artık o kadar emin bir sesle değil.

Onlara tek tek baktım.

— Uzun süre sizi korudum. Tüm borçlarınız, kredileriniz, tüm problemleriniz… bunlar yalnızca benim yıkılmasına izin vermediğim için ayakta kaldı.

Birbirlerine baktılar. Bir adım öne attım.

— Tüm mal varlığınızın ipotekli olduğu banka bana ait.

Sessizlik ağırlaştı.

— Ben kimse olduğumu düşündünüz. Bana hakaret edebilir, itebilir, benimle alay edebilirsiniz sandınız.

Başımı hafifçe eğdim.

— Ama artık sahip olduğunuz her şey satılıyor.

Annesinin yüzü soldu.

— Bekle… bilmiyorduk… — dedi.

— Tabii ki bilmiyordunuz — diye yanıtladım sakin bir şekilde —. Hiçbir zaman öğrenmeye çalışmadınız.

Aynı anda konuşmaya başladılar, yalvardılar, kendilerini savundular, ama artık dinlemiyordum.

Nişanlım biraz uzakta duruyordu. Sessizdi, benim boğulurken sessiz kaldığı gibi.

Son bir kez ona baktım.

— Kararını orada, suda verdin.

Döndüm ve gittim, onları sessizliğe bıraktım; artık ne kahkaha vardı, ne kibir.