Erkek arkadaşımın boyu yüzünden elini tutarak mezuniyet balosuna girdiğimde herkes güldü. Hatta bir kız “küçük kardeşimi” mi getirdiğimi sordu. Gözyaşları içinde oradan ayrılmaya hazırdım; ta ki matematik öğretmenimiz müziği durdurup bizi sahneye çağırana ve tüm salonu dilsiz bırakan bir gerçeği açıklayana kadar.

Erkek arkadaşım Umut ve ben spor salonunun kapısından içeri girdiğimiz an gülüşmeler ve sataşmalar başladı.

İkram masasının yakınlarında biri, “Aman Allah’ım,” diye homurdandı. “Cidden baloya küçük kardeşini mi getirmiş?”

Birkaç kişi hemen güldü.

Dikkat çekmek isteyen başka bir ses daha yüksek sesle bağırdı:

“Bakın hele, bu gece baloya bir buçuk kişi katılmış!”

Daha fazla gülüşme… O an bunun uzun bir gece olacağını anlamıştım ama işlerin ne kadar çılgın bir hal alacağı hakkında hiçbir fikrim yoktu.

“Cidden baloya küçük kardeşini mi getirmiş?”

Umut’un elimi tekrar gevşetmeden önce yarım saniyeliğine sıktığını hissettim.

“Onlara bakma,” diye fısıldadı sakince.

Ama bakmamak imkansızdı.

Kızlar kıkırdayarak ağızlarını kapatıyordu. Erkekler birbirlerini dirsekleyip açık açık dik dik bakıyorlardı. Hatta bazıları telefonlarını bile çıkarmıştı.

Ve en kötü kısmı neydi biliyor musunuz?

Bunların hiçbiri artık yeni değildi.

Hatta bazıları telefonlarını bile çıkarmıştı.

İki yıl önce, Umut lise ikinci sınıfın ortasında okulumuza nakil olmuştu. Müdürün arkasından sınıfa ilk kez girdiğinde sınıfın nasıl sessizliğe gömüldüğünü hâlâ hatırlıyordum.

Akondroplazisi vardı. Cücelik. İnsanların onun gülümsemesini, müthiş mizah anlayışını veya ne kadar zeki olduğunu fark etmeden önce göreceği kadar kısaydı.

Öğretmenimiz onu diğer tüm öğrenciler gibi tanıtmıştı ama öğle yemeğine gelindiğinde şakalar çoktan başlamıştı.

Akondroplazisi vardı.